Dit jaar is het de eerste keer dat paus Leo XIV de zegen Urbi et Orbi op Eerste Kerstdag zal uitspreken. Zal dat dit keer anders zijn? En hoe was dat eigenlijk onder zijn voorgangers?
Voor alles is een eerste keer en dat geldt ook voor paus Leo XIV. Hij heeft er een jaar van eerste keren opzitten: onder meer zijn eerste pausreis, zijn eerste vakantie in het pauselijke zomerverblijf en nu zijn eerste kerst als paus.
Daar horen tal van vieringen bij, maar het meest in het oog springt toch wel het Urbi et Orbi op Eerste Kerstdag. De zegen voor stad en wereld wordt ieder jaar uitgesproken voor een volgepakt Sint-Pietersplein. Meer nog: voor de hele wereld. Overal kijken en luisteren gelovigen mee naar de woorden van de paus via radio en televisie.
Jarenlang deed KN in de eerste editie van het nieuwe jaar verslag van de kerstzegen. Zo ook in de editie van 6 januari 2006, toen paus Benedictus XIV de zegen voor het eerst had uitgesproken. Na de vele jaren met paus Johannes Paulus II wisten mensen niet anders of ze zouden een “zalig en gelukkig Kerstfeest” horen van de paus.
Benedictus, uit het naburige Duitsland, draaide er ook zijn hand niet voor om. Even wennen was het daarom in 2013 toen de dat jaar verkozen paus Franciscus de kerstwens in alle talen achterwege liet en zich tot het Italiaans beperkte.
Wat ook onder paus Leo niet veel anders zal zijn, is de oproep tot vrede in de wereld en de aandacht voor landen in oorlog
Wat niet veel veranderde, was de inhoud van de toespraak voorafgaand aan de zegenwens. Die ging in een of andere vorm altijd over de vreugdevolle komst van het Kind in een wereld in vooruitgang, die dat Kind maar al te hard nodig heeft. Dat zal onder deze nieuwe paus niet veel anders zijn, al kan hij natuurlijk zijn eigen draai geven aan de verpakking van die boodschap.
Wat ook niet veel anders zal zijn, is de oproep tot vrede in de wereld en de aandacht voor landen in oorlog of strijd. Jaar in, jaar uit komen daar de bekende gebieden voorbij: het Heilig Land, de landen in de Hoorn van Afrika, Midden-Amerika, en later Syrië. Paus Franciscus kon er de afgelopen jaren ook steevast Oekraïne aan toevoegen. Dat rijtje zullen we ook van Leo XIV helaas wel horen.
