Er zijn verschillende manieren van lachen, maar niet altijd komt de vrolijkheid van God. Vaker ontmoeten we jongeren die spottend in de lach schieten als we voorbijlopen. Ook mannen kunnen soms provocerend lachen, terwijl vrouwen dat vaker op minachtende wijze doen.
Geen enkele van deze manieren van lachen getuigt van oprechte vrolijkheid. Het heeft meer te maken met het zich vermaken ten koste van de ander, die daar allesbehalve blij van wordt. Mensen kunnen soms vreugde fingeren, maar hun ogen verraden de onverschilligheid, of verveeldheid. Sommigen hoor je luidruchtig lachen, maar vaker komt deze blijdschap uit een fles met een behoorlijk promille aan alcohol.
Oprecht lachen is niet zo gemakkelijk en horen we minder vaak dan we zouden willen. Sommige mensen kunnen niet meer lachen: door het vele leed lijken ze het lachen te zijn verleerd. Toch weet iedereen dat een lach aanstekelijk kan werken en de meest verkilde harten kan verwarmen. In de samenleving om mij heen wordt er weinig spontaan gelachen en zijn de meeste mensen serieus.
Inmiddels heb ik geleerd dat ik niet bang moet zijn om als eerste iemand een glimlach aan te bieden. Dat werkt ontwapenend, daar worden mensen door geraakt. Een glimlach is als een deur die opengaat en uitnodigt om naar binnen te gaan. Soms is er argwaan, want men kan ook denken dat er een dubbele intentie achter de glimlach schuilgaat. Maar al met al opent het een gelegenheid tot vragen en antwoorden, met een kans op een echte dialoog.
Jezus in de hostie is de bron van het ware geluk, van de vreugde zonder einde
Een van de jongeren uit onze parochie die oprecht kan lachen is Artiom. Hij is bijna achttien en komt al ruim zeven maanden op ieder vrij moment naar de kerk of naar ons klooster. Zijn ouders maken zich zorgen, want hij is tegenwoordig meer bij ons dan thuis.
Op de feestdag van de heilige Petrus en Paulus heeft hij zijn geloofsbelijdenis uitgesproken om katholiek te worden. Hij is in de orthodoxe Kerk gedoopt, maar zoals hij zelf met overtuiging zegt: “Ik heb mijn keuze gemaakt!” Hij heeft pas zijn eindexamen gedaan en de school organiseerde een afscheidsbal. Hij ging er met zijn moeder naartoe, maar hoopte dat zij gauw naar huis zou willen gaan, want hij wilde nog naar ons komen.
De lach van Artiom is onvervalst en hij brengt ook anderen aan het lachen. Zijn uitstraling is positief en brengt licht in huis. Zijn grootste verlangen was ter Communie te mogen gaan. “Ik dorst”, zei hij. Het feest van Corpus Christi – Sacramentsdag – fascineert hem en hij wil alle eer brengen aan Jezus in de Eucharistie.
Wij maakten zoals ieder jaar tapijten van gekleurd zaagsel op de parkeerplaats bij de parochie. Artiom had online al gezocht naar een houtzagerij waar we zaagsel zouden kunnen ophalen. “Hoe kan ik mijn moeder laten begrijpen waarom ik zo graag in de kerk ben en verder niet bijzonder geïnteresseerd ben in wat mijn klasgenoten denken en doen”, vraagt hij zich af.
Artiom voelt zich gelukkig bij Jezus. Op 29 juni werd zijn vreugde volledig, toen hij eindelijk de heilige Communie mocht ontvangen, waar Jezus op Hem wachtte. Jezus in de hostie is de bron van het ware geluk, van de vreugde zonder einde.
Madre Anima Christi is missionaris in Rusland. Elke drie weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
