Veel films zijn ofwel licht bombastisch, ofwel vlak en plat, ofwel vol heftige, complexe emoties. Maar af en toe dient zich een ingetogen parel aan die niks van dit alles heeft. Een pareltje dat met beperkte middelen moet fonkelen. Met geloofwaardige dialogen en subtiel maar groots spel.
Precies zo’n film is Good One. De onoplettende kijker ziet nauwelijks iets gebeuren, maar voor wie beter observeert, merkt onder alle subtiliteit de gelaagdheid op. En dan raak je gefascineerd.
De zeventienjarige Sam is op zoek naar haar identiteit. Ze doet dit veelal in stilte. Ze zwijgt, observeert en vormt zich een mening. Ze heeft een goede band met haar vader Chris, die gescheiden is van haar moeder.
Samen met hem gaat ze op een driedaagse trektocht dwars door de bossen, een paar uur rijden buiten New York gelegen. Ook Matt, de boezemvriend van Chris, gaat mee. Zijn zoon haakt op het laatste moment af, waardoor Sam met twee op zichzelf gerichte vijftigplussers te velde trekt.
Aanvankelijk gaat dit goed. We zien het stel rugzakken inpakken, kibbelend over wat wel of niet mee te nemen. Eenmaal op pad wordt zowel het trio als de kijker in beslag genomen door de serene natuur, bestaande uit dichte bossen, rotsen, kabbelende beken en tjilpende vogeltjes.
De regisseur weet tot het einde toe de verleiding te weerstaan om te veel uit te leggen of in te vullen
Er gebeurt weinig. Ze maken een vuurtje, koken, eten, doen een spelletje. Maar onderhuids en onuitgesproken sluimert er iets. De mannen lijken wel pubers, druk klagend over het leven, voorbije kansen en mislukte relaties. Ze jutten elkaar op met flauwe grappen en hebben nauwelijks oog voor Sam.
Zij echter is het meest volwassen van het stel. Hoe lomp en ongevoelig de heren ook zijn, ze probeert het gezellig te houden, is emotioneel met afstand de intelligentste en zwijgt veelal wijselijk.
Totdat Matt (gelukkig enkel verbaal) een grens overgaat en Sam zich tot haar vader wendt. Dus niet tot haar wandelkameraad of maffe huisgenoot, maar tot haar vader. Tevergeefs. Een gebeurtenis die hun verhouding voorgoed verandert.
Good One is knap gemaakt. Alles wordt door debuterend regisseur India Donaldson vanuit het perspectief van Sam verteld. Een eenzaam en wijs meisje dat in rap tempo volwassen wordt.
Donaldson weet tot het einde toe de verleiding te weerstaan om te veel uit te leggen of in te vullen. Juist dat maakt Good One zo sterk. Een parel van een karakterschets voor de geduldige kijker.
Film: Good One (2024), Verenigde Staten, 89 min. Regie: India Donaldson, met o.a. Lily Collias, James Le Gros en Danny McCarthy.
