Tijdens de laatste jubileumaudiëntie van dit Heilig Jaar, op zaterdag 20 december, legde paus Leo XIV uit waarom het zo belangrijk is om hoop te blijven houden.
Wanneer Kerstmis voor de deur staat, kunnen we zeggen: de Heer is nabij! Zonder Jezus zou deze uitspraak – de Heer is nabij – bijna als een bedreiging kunnen klinken. In Jezus ontdekken wij daarentegen dat God een schoot vol barmhartigheid heeft. In Hem is geen bedreiging, maar vergeving.
Het Heilig Jaar loopt ten einde, maar de hoop die dit Jaar ons heeft geschonken eindigt niet: wij blijven pelgrims van hoop! We hebben van de heilige Paulus gehoord: “In deze hoop zijn wij gered” (Rom. 8,24). Zonder hoop zijn wij dood; met hoop komen wij tot leven.
Hoop is scheppend. Zij is namelijk een theologische deugd, dat wil zeggen een kracht van God, en als zodanig is zij scheppend: zij doodt niet, maar doet geboren en herboren worden. Dat is ware kracht. Wat bedreigt en doodt, is geen kracht: het is machtsmisbruik, kwaad dat niets voortbrengt. De kracht van God brengt leven voort. Daarom wil ik u zeggen: hopen is voortbrengen.
God schept altijd, nog steeds. En wij kunnen dat met Hem doen, in hoop
De heilige Paulus schrijft aan de christenen in Rome iets wat ons aan het denken zet: “Wij weten immers, dat de hele natuur kreunt en barensweeën lijdt, altijd door” (Rom. 8,22). Het is een zeer krachtig beeld. Het helpt ons om de schreeuw van de aarde en de schreeuw van de armen te beluisteren en in het gebed te dragen.
Maar veel machthebbers luisteren niet naar die schreeuw: de rijkdom van de aarde is in handen van enkelen, steeds meer geconcentreerd in de handen van wie vaak het zuchten van de aarde en van de armen niet wil horen.
God heeft de goederen van de schepping voor allen bestemd, opdat iedereen eraan deelneemt. Onze taak is scheppen, niet roven. God brengt altijd voort, God schept nog steeds, en wij kunnen met Hem scheppen, in hoop. De geschiedenis is in de handen van God en van wie op Hem hopen. Er zijn niet alleen mensen die roven; er zijn vooral mensen die voortbrengen.
Broeders en zusters, als het christelijk gebed zo diep mariaal is, dan is dat omdat wij in Maria van Nazareth één van ons zien die schept. God heeft haar vruchtbaar gemaakt en is ons tegemoetgekomen met zijn gelaatstrekken, zoals elk kind op zijn moeder lijkt. Zij is Moeder van God en onze Moeder.
Zij lijkt op de Zoon en de Zoon lijkt op haar. En wij lijken op deze Moeder die gelaat, lichaam en stem heeft gegeven aan het Woord van God. Wij lijken op haar, opdat ook wij hier beneden het Woord van God kunnen voortbrengen, de schreeuw die wij horen kunnen omvormen tot een geboorte. Jezus wil opnieuw geboren worden: wij kunnen Hem lichaam en stem geven. Dat is de geboorte waar de schepping naar uitziet.
Hopen is voortbrengen. Hopen is zien dat deze wereld de wereld van God wordt: de wereld waarin God, de mensen en alle schepselen opnieuw samen op weg gaan. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
