Verpleegkundige Teresa Rodriguez zag in 2019 dat de geestelijke verzorging van patiënten met dementie te wensen overliet. Ze besloot de rozenkrans met hen te gaan bidden. Daarmee stond ze aan de wieg van een initiatief dat inmiddels zorginstellingen in heel Amerika verovert.
Toen Teresa Rodriguez in 2019 als verpleegkundige in een hospice met dementiepatiënten werkte, besefte ze op een dag dat de mensen voor wie ze zorgde verstoken bleven van spirituele zorg. Tijdens een gesprek met een cliënt en haar man ontstond daarop het bescheiden idee om een gelegenheid te organiseren voor een gezamenlijk rozenkransgebed.
Rodriguez besloot meteen de daad bij het woord te voegen. “Die dag sprak ik de activiteitencoördinator aan – en zij was dolblij. Alleen al het idee dat we samen met de bewoners zouden bidden, maakte haar enthousiast”, vertelt Rodriguez.
Op dat moment leidde ze een bijbelstudiegroepje in haar parochie in Boulder, een stad in Colorado. Ze vroeg de vrouwen in haar groep of er iemand bereid was om als vrijwilliger de rozenkrans te bidden met cliënten in een instelling voor dementerenden. Twee van hen gaven zich als vrijwilliger op om met haar mee te gaan.
Het evenement was al snel een succes. Wat begon als een klein wekelijks initiatief, groeide in rap tempo uit tot een gebedsmoment dat eerst twee keer en later zelfs drie keer per week gehouden werd. Rodriguez verspreidde aankondigingen in de omliggende parochies en verzamelde meer vrijwilligers.
Dat was het begin van wat nu bekendstaat als The Rosary Team – het Rozenkransteam. In zes jaar tijd heeft het initiatief vijfhonderd vrijwilligers aan zich gebonden en is het team vertegenwoordigd in achttien Amerikaanse staten.
Zelfs tijdens de coronapandemie hield het Rozenkransteam rozenkransgebeden via de videobelsoftware Zoom, waar alle deelnemende zorginstellingen op af konden stemmen.
Dit is een groep die je snel uit het oog verliest, maar wij willen ze niet vergeten.
Toen de zorginrichtingen weer opengingen, vroeg Rodriguez of ze weer rozenkransgebeden ‘in het echt’ konden houden. Tot haar grote verrassing was er nog meer animo om samen met de bewoners van zorginstellingen de rozenkrans te bidden.
In de loop der jaren heeft Rodriguez heel wat ontroerende ervaringen gehad met bewoners van de instellingen waar het Rozenkransteam actief is. “Wat me echt raakte, was toen een cliënt na het bidden tegen me zei: ‘Dat was het eerste Weesgegroetje dat ik in 45 jaar heb gebeden’”, herinnert Rodriguez zich.
Soms komt ze ook bewoners tegen die niet of nauwelijks kunnen praten. “Maar als we dan aan de rozenkrans beginnen, bidden ze soms verrassend genoeg hardop mee.”
Melanie McClanahan, een vrijwilligster van het Rozenkransteam, vertelt dat haar tijd als vrijwilligster “een wonderbaarlijk deel van mijn leven is geworden. Ik zie ook hoe het een wonder is in het leven van anderen”.
“Ik heb mensen zien genezen, inclusief mezelf; ik heb familieleden bij elkaar zien komen en ik heb mensen die niet zeker waren van hun geloof zien groeien in hun liefde voor Jezus en hun toewijding aan onze Moeder Maria.”
Op de vraag waarom het zo belangrijk is om dit werk te doen met ouderen en dementiepatiënten, antwoordt Rodriguez: “Ouderen zijn stil en we zien ze niet vaak. Vanwege hun gezondheidsproblemen en hun moeite met mobiliteit raken ze al gauw op de achtergrond en kunnen ze gemakkelijk vergeten worden.”
Dat geldt zeker voor ouderen in zorginstellingen, die je “niet meer in de parochie, op straat of in de supermarkt tegenkomt. Het is een groep die je snel uit het oog verliest – maar wij willen ze niet vergeten”.
Rodriguez vindt het werk van haar Rozenkransteam een pro-lifekwestie, geeft ze aan. “We moeten zorgen voor onze medemens vanaf de conceptie tot de dood. Dit is ook zorgen voor een ander: hun menselijkheid erkennen en ze liefde schenken.”
Ze hoopt dat zowel de cliënten van de zorginstellingen als de vrijwilligers begeesterd raken door het samen bidden van de rozenkrans. “Ik ben tevreden als we hun geloof en hun liefde voor God op deze manier kunnen laten groeien.”
Dit artikel kwam tot stand met steun van het Instituut voor Huwelijk, Gezin en Opvoeding (IHGO).
