Tijdens de algemene audiëntie van 17 december sprak paus Leo XIV over onze drukke levens en legde hij uit hoe wij ons minder leeg kunnen voelen.
Wij worden in beslag genomen door vele activiteiten die ons niet altijd tevreden maken. Veel van onze handelingen hebben te maken met praktische, concrete zaken. We moeten verantwoordelijkheid dragen voor talloze dingen, problemen oplossen en vermoeidheid het hoofd bieden.
Soms voelen wij ons aan het einde van dagen vol activiteiten leeg. Waarom? Omdat wij geen machines zijn; wij hebben een hart – sterker nog, wij zijn een hart.
Het hart is het symbool van heel onze menselijkheid, een samenvatting van gedachten, gevoelens en verlangens, het onzichtbare centrum van onze persoon. De evangelist Matteüs nodigt ons uit na te denken over het belang van het hart wanneer hij deze prachtige uitspraak van Jezus weergeeft: “Waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn” (Mt. 6,21).
Het is dus in het hart dat de ware schat wordt bewaard, niet in de kluizen van de aarde, niet in de grote financiële investeringen die vandaag meer dan ooit ontspoord zijn.
Het is belangrijk over deze aspecten na te denken, omdat in de vele verplichtingen waarmee wij voortdurend worden geconfronteerd steeds meer het risico van versnippering opduikt, soms zelfs van wanhoop en zinloosheid, ook bij mensen die ogenschijnlijk succesvol zijn.
Het leven daarentegen lezen in het licht van Pasen betekent toegang vinden tot de essentie van de menselijke persoon, tot ons hart: cor inquietum. Met dit bijvoeglijk naamwoord “onrustig” laat de heilige Augustinus ons begrijpen wat de innerlijke drang is van de mens die gericht is op zijn volle vervulling.
Het menselijk hart kan niet leven zonder te weten dat het gemaakt is voor de volheid en niet voor het gemis
De onrust is het teken dat ons hart zich niet willekeurig, chaotisch en zonder doel of bestemming beweegt, maar gericht is op zijn uiteindelijke bestemming, die van het “thuiskomen”.
En de ware aankomst van het hart bestaat niet in het bezit van de goederen van deze wereld, maar in het bereiken van datgene wat het volledig kan vervullen, namelijk de liefde van God – of beter gezegd: God die Liefde is.
Deze schat vindt men echter alleen door de naaste lief te hebben die men onderweg ontmoet: broeders en zusters van vlees en bloed, wier aanwezigheid ons hart uitdaagt en bevraagt, en het oproept zich te openen en zich te schenken. De naaste vraagt je te vertragen, hem in de ogen te kijken, soms je programma te veranderen, misschien zelfs van richting te veranderen.
Het menselijk hart kan niet leven zonder te hopen, zonder te weten dat het gemaakt is voor de volheid en niet voor het gemis. Jezus Christus heeft met zijn Menswording, Lijden, Dood en Verrijzenis een stevig fundament gegeven aan deze hoop.
Het onrustige hart zal niet teleurgesteld worden als het binnentreedt in de dynamiek van de liefde waarvoor het geschapen is. De aankomst is zeker: het leven heeft overwonnen en zal in Christus blijven overwinnen in elke dagelijkse dood. Dit is de christelijke hoop: laten wij de Heer altijd zegenen en danken dat Hij ons die heeft geschonken! (Vertaling: Susanne Kurstjens)
