Tijdens de algemene audiëntie van 25 juni legde paus Leo XIV uit waarom we de werkelijkheid onder ogen moeten zien, ook al is dat soms moeilijk.
Een veelvoorkomende ziekte in onze tijd is de levensmoeheid: de werkelijkheid lijkt te complex, te moeilijk voor ons om aan te kunnen. En dus schakelen we af, vallen we in slaap, in de illusie dat als we wakker worden alles anders zal zijn. Maar de werkelijkheid moet onder ogen worden gezien, en samen met Jezus kunnen we dat op een goede manier doen.
Laten we kijken naar een passage uit het Evangelie volgens Marcus, waar twee verhalen met elkaar verweven zijn: dat van een twaalfjarig meisje dat ziek in bed ligt en op het punt staat te overlijden, en dat van een vrouw die al twaalf jaar bloedt en op zoek is naar Jezus om genezen te worden (vgl. Mc. 5,21-43).
Tussen deze twee vrouwen plaatst de evangelist de vader van het meisje: hij blijft niet thuis om te klagen over de ziekte van zijn dochter, maar gaat naar buiten en vraagt om hulp. En wanneer ze hem komen vertellen dat zijn dochter dood is, blijft hij geloof en hoop houden.
Het gesprek van deze vader met Jezus wordt onderbroken door de vrouw van de bloeding, die erin slaagt Jezus’ mantel aan te raken (vers 27). Deze vrouw nam moedig een beslissing die haar leven veranderde. Ze gaat de weg naar verlossing wanneer in haar het geloof ontkiemt dat Jezus haar kan genezen: dan vindt ze de kracht om uit te gaan en Hem te zoeken. Ze wil op zijn minst zijn kleed aanraken.
De echte dood is die van de ziel: daarvoor moeten we bang zijn!
Zoveel mensen raakten Jezus aan, maar er gebeurde niets. Maar als deze vrouw Jezus aanraakt, wordt ze genezen. Waar zit het verschil? In zijn commentaar op dit punt in de tekst zegt Augustinus, namens Jezus: “De menigte staat om Mij heen, maar het geloof raakt Mij aan.”
En zo is het: elke keer dat we een geloofsdaad stellen die tot Jezus gericht is, wordt er contact met Hem gemaakt en onmiddellijk stroomt zijn genade uit Hem. Soms beseffen we het niet, maar op een bepaalde manier bereikt genade ons en transformeert van binnenuit langzaam ons leven.
Ondertussen brengen ze de vader het nieuws dat zijn dochter gestorven is. Jezus zegt tegen hem: “Wees niet bang, maar blijf geloven.” Dan gaat Hij naar zijn huis en ziet dat iedereen huilt en schreeuwt en zegt: “Het kind is niet gestorven, maar slaapt.” Dan gaat Hij de kamer binnen waar het kleine meisje lag, neemt haar bij de hand en zegt: “Talita koemi” – meisje, sta op! En het meisje staat op.
Dat gebaar van Jezus laat ons zien dat Hij niet alleen geneest van elke ziekte, maar ook ontwaakt uit de dood. Voor God, die eeuwig Leven is, is de dood van het lichaam als de slaap. De echte dood is die van de ziel: daarvoor moeten we bang zijn!
Beste broeders en zusters, in het leven zijn er momenten van teleurstelling en ontmoediging, en er is ook de ervaring van de dood. Laten we leren van die vrouw, van die vader. Laten we naar Jezus gaan: Hij kan ons genezen, Hij kan ons doen herleven. Jezus is onze hoop! (Vertaling: Susanne Kurstjens)
