Roos Sparreboom (28), regionaal coördinator bij ProLife Europe, vond het geloof niet in een kerkbank, maar op een lange vlucht naar Zuid-Korea. Ze groeide op in een gezin waar spiritualiteit en chaos elkaar afwisselden en vond haar houvast op een dieptepunt.

Het geloof speelde geen centrale rol in haar jeugd. “Ik ben als baby gedoopt in een oecumenische gemeente, maar mijn kleinste zusje niet meer. Ik denk dat het te maken heeft met het overlijden van mijn broertje. Mijn stilgeboren broertje is nog wel gedoopt door mijn vader. We waren daar ook bij, als gezin. Als ik daarop terugkijk, vind ik dat wel heel bijzonder.”

‘Geloof was tijdverspilling’

De scheiding van haar ouders en de mentale gezondheidsproblemen van haar moeder, die een bipolaire stoornis heeft, maakten haar jeugd zwaar. “Het is heel eng om je moeder zo te zien als ze in een psychose zit, met alle waanideeën die ze dan heeft. Je kijkt iemand in de ogen en je ziet die persoon niet meer.

Er is een bepaald vertrouwen dat je dan verliest in de mensen die je juist zouden moeten beschermen, waar je je geborgen hoort te voelen. Daarmee wordt ook de wereld een enge plek.”

Door deze ervaringen dacht Roos dat ze haar leven zelf moest vormgeven. “Ik zat op de toneelschool en vond het heel erg belangrijk om authentiek te zijn en om mezelf te ontwikkelen als persoon, en daarmee ook verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen leven. Want niemand anders kon mij helpen. Geloof speelde daarin niet een rol. Want ‘God bestaat niet’. Dus dat zou alleen maar tijdsverspilling zijn.”

Waanzinnig gefascineerd

Die rationele houding veranderde toen Roos in het vliegtuig naar Zuid-Korea in gesprek raakte met iemand van Open Doors, een organisatie die christenen in onderdrukte gebieden ondersteunt. “Ik vroeg: ‘Wie is God? Wat is God? Wat is de heilige drie-eenheid nou precies?’ Want dat begreep ik echt niet. Ik vond het heel raar dat iets drie-een kon zijn, dat was niet logisch in mijn hoofd.”

Hoewel de antwoorden niet altijd bevredigend waren, raakte ze vooral onder de indruk van de zorg en het respect waarmee haar vragen werden beantwoord. “Het was meer de manier waarop hij met mijn vragen omging, en dat ik echt zag dat hij om mij gaf. En dat vond ik heel bijzonder. Op het einde van de vlucht gaf hij mij zijn Bijbel, dus die nam ik mee naar huis.”

Die Bijbel werd het begin van een langdurige zoektocht. “Ik ben het jaar daarna de hele Bijbel gaan lezen. Ik begon bij Genesis. Nou, ik raakte wel waanzinnig gefascineerd door deze God waar ik over las.”

Hopeloos gevoel

Intussen worstelde Roos met chronische pijn die niet verdween, ondanks therapieën en behandelingen. “Ik ben veel gaan mediteren, veel yoga gaan doen. Ik dacht mijn brein te trainen met zo’n manifesteerpakket: ‘Ik ben liefde, ik ben licht, ik ben geduldig.’ Maar die levenshouding dat ik het zelf moest doen, hielp niet tegen het hopeloze gevoel.”

Haar ontmoeting met christenen zette haar open voor het geloof. “Ik kwam iemand op straat tegen die het Evangelie wilde verspreiden. Ik vroeg: ‘Waarom spreekt u mij aan?’ Ik liep toen met krukken en hij zei: ‘Jij kan niet wegrennen.’ Toen baden we samen. Dat inspireerde me om zelf ook meer te bidden.”

Bang om ‘gek’ te worden

Toch bleef de angst aanwezig dat geloof haar identiteit zou overschaduwen. “Ik was bang dat ik mezelf zou kwijtraken. Zeker met de ervaring die ik met mijn moeder heb en haar ziekte. Ook wetende dat het genetisch is, was ik bang dat ik ook misschien door zou slaan of ‘gek’ zou worden.”

Maar toen besloot ze zich toch open te stellen. “Als God bestaat en Hij houdt van mij, dan wil Hij mij leren kennen. En dan zal Hij dat ook op een manier doen die veilig is voor mij. Ik had genoeg vertrouwen opgebouwd dat ik niet in één keer door zou slaan. Dus ik klop op de deur en ik vertel mijn verhaal en dan hoop ik op een reactie. Zo ging ik bidden.”

Wat zij toen ervoer, overtrof alle voorgaande spirituele ervaringen. “Er kwam een rust en een liefde over mij heen. Een herkenning ook, dat ik werd gezien voor wie ik was. Daardoor dacht ik: ja, als dit is wat mensen bedoelen, dan bestaat God. Zo voelde het, dat er een reden is waarom ik er ben.”

‘Voelde als thuiskomen’

In haar zoektocht bezocht Roos ook andere geloofsgemeenschappen, maar het was uiteindelijk de katholieke Kerk die haar een thuis gaf. “Ik vond er een beetje die rust waar ik naar op zoek was. Ik begreep niet wat er gebeurde, ik vond het allemaal heel vreemd en ingewikkeld. Maar er gebeurde wel iets bovennatuurlijks. Het voelde wel als thuiskomen, maar ook dat je zo lang van huis bent geweest dat je de taal niet meer spreekt.”

Nu vindt Roos haar spirituele thuis bij de Broeders van Sint-Jan in Den Haag. “Ik vind het heel fijn om als het kan dagelijks naar de Mis te gaan of naar de kapel voor aanbidding. Ik vind daar gewoon mijn broeders en zusters, waarvan ik weet dat ze er voor me zijn, dat we er voor elkaar zijn. Dat is heel fijn.”

Niet meer alleen

Haar geloof heeft haar leven ingrijpend veranderd. “Ik ben eigenlijk veel minder met mezelf bezig, ik kijk meer naar buiten en naar de ander. Ik ben me er meer van bewust dat dit leven tijdelijk is, en dat we eigenlijk onderweg zijn naar huis. Dat geeft mij een bepaalde focus en een bepaalde rust, waardoor ik het niet meer alleen hoef te doen.”

Roos eindigt haar verhaal met overgave en vertrouwen: “De Heer heeft mij hier op aarde gezet in deze tijd, van de hele mensengeschiedenis, op deze plek, in dit lichaam, in deze familie. Ik probeer gewoon met Hem mee te werken, zo goed en zo kwaad als dat lukt, en dat geeft mij heel veel vreugde en vrede. Ik ben niet meer de enige die dit verhaal schrijft. Het is God die dat doet, en ik probeer eraan mee te werken.”