In een tijd waarin veel jongeren worstelen met vragen over hun geloof en identiteit, kan het moeilijk zijn om een eigen weg te vinden. Geneeskundestudent Symelle Driessen (22) uit Utrecht overwon uiteindelijk haar twijfels.

Symelle groeide op tussen twee tradities: haar moeder is Syrisch-orthodox, haar vader katholiek. “We gingen eigenlijk naar beide kerken”, vertelt ze. “De Syrisch-orthodoxe Kerk is een van de oudste Kerken. Ze hebben hele oude tradities, er wordt veel gezongen, vrouwen zijn gesluierd en er wordt Aramees gesproken, dezelfde taal die Jezus ook sprak. Dat spreekt mijn moeder dus ook.”

Anders dan anderen

Ondanks die rijke achtergrond kreeg Symelle thuis niet heel veel directe geloofsvorming mee. Toch voelde ze al vroeg een sterke verbondenheid met het geloof. “Je merkte wel, zeker in je omgeving, dat je best wel anders was.

Ik vind het moeilijk om te onderscheiden wat precies door mijn christelijke geloof kwam, en wat door mijn moeders cultuur, want dat was best wel samengesmolten. Maar ik merkte wel altijd, en mijn broers en zussen ook, dat we anders waren dan de kinderen om ons heen.”

Geloof een ziekte?

Een pijnlijk moment was op de middelbare school, toen haar biologieleraar zei dat geloof een ziekte is. “Ik voelde me daar best wel verdrietig over en natuurlijk aangesproken. Het was naar mijn idee ook best wel duidelijk te zien dat er enkele gelovige mensen in de klas zaten – ik draag bijna altijd mijn kruisje, en er was ook een meisje met een hoofddoek.

Dus ik ben toen op hem afgestapt om hem te vertellen dat hij dat niet kon zeggen. Gelukkig was hij daar eigenlijk best wel positief over en accepteerde dat. Hij heeft toen zijn excuses aangeboden.”

Twijfels

Rond haar zeventiende begon Symelle te twijfelen. “Ik was altijd zo vurig geweest over mijn geloof, maar toen dacht ik: misschien geloof ik dit alleen omdat mijn ouders dat zeggen. Misschien was ik moslim, als ik in een islamitisch gezin was opgegroeid, of joods als mijn familie dat was. Dus hoezo ben ik nu eigenlijk christelijk?”

Ze voelde de druk om het bestaan van God rationeel te bewijzen. “Dat heb ik van school meegekregen: dat het enige geldige argument een rationeel argument is. Uiteindelijk dacht ik dat ik niet in God geloofde. Maar eigenlijk probeerde ik mezelf te overtuigen van het tegendeel, omdat ik dacht dat dat makkelijker was.”

‘Alsof je herboren bent’

Tijdens de coronalockdowns voerde Symelle veel gesprekken met haar vijf jaar oudere broer, die ook gelovig is. “Die gesprekken hebben me echt geholpen mijn eigen beeld te vormen en te bedenken hoe ik de wereld zie.”

Het keerpunt kwam onverwacht. “Terwijl ik in bed lag, dacht ik opeens aan het geloof. En toen dacht ik: waarom lieg je tegen jezelf? Jij gelooft dit wél. Die gedachte kwam een paar keer terug en ik werd emotioneel. Het voelde alsof God zei: ‘Nu kom je weer naar huis. Het is nu goed geweest.’ Ik had Hem verlaten, maar Hij riep mij terug. Dat verdiende ik niet, maar Hij gunde het me. Dat is heel bijzonder.”

Vanaf dat moment noemde Symelle zichzelf weer christen. Ze ging zich verdiepen in het geloof en de Kerk, en probeerde ook weer te bidden, al vond ze dat spannend. “Ik voelde me een beetje schuldig. Dat schuldgevoel verdween pas echt toen ik voor het eerst naar de biecht ging. Als je uit de biecht komt, voelt het alsof je weer schoon bent, alsof je herboren bent.”

Geloof en wetenschap

Symelle vindt het fijn om deel uit te maken van een geloofsgemeenschap. “Ik heb veel jongeren ontmoet die hetzelfde denken als ik. Ik wist vroeger niet dat die bestonden. Ik dacht dat mijn broers en zussen en ik de enigen waren. Het is heel fijn om je te omringen met mensen die je geloof niet alleen accepteren, maar ook delen. En dat je elkaar daarin kan helpen en steunen.”

Tegenwoordig studeert Symelle geneeskunde. “Ik zit in het derde jaar van mijn bachelor, dus ik heb nog even te gaan. Ik denk dat geloof en wetenschap best goed samen kunnen gaan. Veel grote wetenschappers waren zelf ook gelovig. Voor mij is het belangrijk om als toekomstig arts een moreel frame te hebben, en dat is mijn geloof.”