Noord-Groningen is van oudsher geliefd vanwege de grote hoeveelheid klusbusjes. Vrijwel alle Hoogelandsters (m/v) klussen erop los en rijden dus ook in bijbehorend materieel. Hard, welteverstaan. Het is de gewoonte om de vele bochten in onze weggetjes zo te nemen dat al het gereedschap beurtelings links en rechts tegen de wanden klettert.
Dat veroorzaakt een bevredigend muziekje dat door de gemiddelde Groninger klusbuskerel (m/v) als zeer weldadig en rustgevend wordt ervaren. Het is onze variant op yoga en het beroeren van kristallen klankschalen, zullen we maar zeggen. Het is alsof je busje zweeft (dat klopt ook inderdaad, in ieder geval voor de helft waar het gereedschap op dat moment niet naartoe klettert).
Er worden dan ook inderdaad mantra’s gebezigd bij dit ritueel. Die horen – heel pittoresk – achteruit te worden gebeden. De fietsers en wandelaars die in de bocht met het klusbusgekletter worden verblijd bidden dan van oudsher terug, ook achteruit. Het is een ontroerend plaatselijk gebruik. Laat ons het voordragen bij de UNESCO als immaterieel erfgoed!
Het is namelijk, vrees ik, bedreigd. Zoals veel streken op het platteland lijden ook wij aan een combinatie van import uit het westen des lands en vergrijzing. Dat is de dood in de pot. Als je een elektrische bakfiets bijna de vaart inrijdt komen er niet de gebruikelijke gebeden uit, maar een reeks medische diagnosen.
Dat vinden wij hier erg ordinair. Bovendien: zodra oudjes uit Amsterdam (en zo) in de gaten krijgen dat een SUV goedkoper is dan een bakfiets, stappen ze geheid over en kopen ze zo’n bejaardentank.
Dat is geen verbetering. Alleen al het parkeren! Vroeger was dat alleen in de stad een probleem. Aan de straat mocht het meestal niet langer dan een uur en de garage was ons veelal veel te duur. Dat waren echter maar friemelprobleempjes vergeleken met de schier onmogelijke uitdagingen waarvoor wij nu worden gesteld.
Volgens mij kopen ze die krengen niet in een garage, maar bij een makelaar.
En dat niet alleen in Groningen, maar ook in de centra van metropolen als Leens, Ulrum en Uithuizen. Als ik het poepertje van mijn Polootje weer eens tussen twee pareltjes van autobesitas moet zien te peuteren, wordt het mij rood voor de ogen. En na die precisieoperatie (met bloedstollende eerste incisie en al) ben ik nog niet klaar.
Want dan is het nog maar de vraag of ik de auto überhaupt nog kan verlaten (anders dan eerst over de stoelen op de achterbank te klimmen, de hoedenplank te verwijderen en op de een of andere manier van binnenuit de kofferbak open te prutsen).
Waarom niet ook nog twee hoektorentjes, een veranda en een ophaalbrug er tegenaan? Volgens mij kopen ze die krengen niet in een garage, maar bij een makelaar. Het zou me niet verbazen als er binnenkort modellen met een kelder op de markt komen.
Geen wonder dat ze er steevast twintig mee rijden op een weg waar je zestig mag, en dus (volgens oud-Groninger klusbusbestuurders toch) tachtig hoort te rijden. Het is in feite onroerend goed. Prima, maar laat ze hem dan ook parkeren op een woonwagenkamp. En hem daar laten.
Pater Hugo is kluizenaar te Warfhuizen. Elke drie weken schrijft hij een column in Katholiek Nieuwsblad.
