De wereld lachte haar toe; het leven was één groot feest voor de dochter van markies Giambattista Schininà en markiezin Rosalia Arezzo van Sant’Elia. O ja, het edele stel was ook nog baron en barones van Monte en hertog en hertogin van San Filippo delle Colonne. Maria zag als vijfde van acht kinderen in hun paleis het levenslicht.
De Siciliaanse vulde haar leven met bezoekjes aan familie, danste vol zwier op alle bals, bezocht feestje na feestje en leerde pianospelen. Als je uit zulke hoge kringen komt, mag je altijd wat meer dan anderen. Ter gelegenheid van de viering van de Eenwording van Italië kreeg ze van de kapelmeester het privilege om met zijn dirigeerstok de maat te slaan tijdens het concert op het plein naast de kathedraal van Ragusa. Volgens sommigen dirigeerde ze zelfs het orkest; dat vonden zij “een groot schandaal”.
Het familiefortuin verkwanselen aan armen, zieken en zelfs gevangenen? Dat kan toch zomaar niet!
Maria werd bewonderd en benijd om haar jurken en levenswijze. Ze ontving ook talrijke huwelijksaanzoeken, maar had volop keus en wees ze allemaal de deur. De aartsbisschop van Ragusa vond het allemaal maar niets en keurde openlijk haar mondaine leven af.
Na de dood van haar vader blijft ze thuis om voor haar moeder te zorgen: “Terwijl de wereld mij gelukkig achtte en zelfs benijdde, was mijn hart ondergedompeld in een diepe bitterheid. Alles verveelde me: luxe, muziek, gezelschap; en nog veel onverdraaglijker voor mij waren de bals en avonden van eindeloze lengte.”
Ze schenkt jurken, sieraden en snuisterijen weg. Broers, zussen en andere verwanten maken haar bitter verwijten en vinden haar de schande van de familie, omdat ze rondloopt als een bedelaar en het familiefortuin verkwanselt aan armen, zieken en zelfs gevangenen. “Dat kan toch zomaar niet”, zeggen ze tegen elkaar.
Wanneer moeder in 1884 overlijdt, wil de veertigjarige Maria het klooster in. Ze ziet daar op verzoek van de bisschop van af en zet haar werken van barmhartigheid voort.
Een jaar later begint ze met vijf anderen de communiteit van de Zusters van het Heilig Hart, met als doel hulp en onderdak te bieden aan armen, wezen, bejaarde invaliden, gevangenen en de arbeiders in de peksteenmijnen, wier levensomstandigheden op zijn zachtst gezegd onmenselijk waren. In 1890 krijgt haar werk weliswaar de zegen van paus Leo XIII, maar het is zo moeilijk nieuwe novicen te krijgen… en er zijn zoveel weeskinderen.
Op 11 juni 1910 vindt de Heer het genoeg en haalt Moeder Maria van het Heilig Hart, Maria Schininà in de wereld, na 66 jaar naar huis. Zij werd in 1990 zaligverklaard.
