fbpx
<

Geef om katholieke journalistiek

doneer
Archief

Aanslag Charlie Hebdo dwingt tot debat persvrijheid

KN Redactie 17 januari 2015
image

Allereerst woede om de misdadige verspilling van mensenlevens. Het is een frontale aanval op de burgerlijke samenleving en de vrijheid. Na de vervolgaanslag op een Joodse supermarkt lijken er almaar meer aanslagen op komst, waarbij het onwaarschijnlijk is dat Nederland gespaard zal blijven. Maar we waren gewaarschuwd. In 1990 verscheen De ondergang van Nederland – Land der naïeve dwazen waarin nota bene een moslim ons waarschuwde voor het geweld van de islam. Die waarschuwing werd genegeerd. Sterker nog, de auteur – hoewel Pakistaans en lichtgetint – werd beboet wegens discriminatie. Het boek werd uit de schappen verwijderd. Toen gingen er géén volksmassa’s de straat op, die ‘niet bang’ beweerden te zijn (dat hoefde toen ook nog niet) en die demonstreerden voor de vrijheid van meningsuiting. Toch was het boekje niet opzettelijk beledigend voor de islam op de manier waarop het puberale Charlie Hebdo dat wel is.

In zijn nieuwe roman Soumission gebruikt Michel Houellebecq de term islamogauchisme voor de neiging van progressieve mensen enerzijds de islam in bescherming te nemen, anderzijds wie waarschuwt voor islamitisch geweld te demoniseren als alarmist, xenofoob of zelfs extreemrechts. De aanslag in Parijs doorkruist die stereotypering. Je ziet islamgoedpraters nu pijlsnel strategiewijzingen toepassen. Zoals Alain Finkielkraut zegt, durven politiekcorrecte mensen “niet op te houden met liegen uit angst voor de werkelijkheid”. Als platte ontkenning niet meer mogelijk is, neemt men zijn toevlucht tot relativering en nuancering. “De gedode agent heette Ahmed.” “Boko Haram maakte in dezelfde week in Afrika veel meer slachtoffers.” “Je mag niet alle moslims over een kam scheren.” Allemaal even waar als niet ter zake voor wat aan de orde is: dat de islam ons voor een probleem stelt. Dit is geen populisme, noch het exclusieve probleem van ‘blanke boze mannen’. Wat dat betreft kan de onuitwisbare herinnering van agent Ahmed op een Parijs trottoir ons bij de les houden. Ook voor moslims vormt de onbeteugelde islam een gevaar.

In tegenstelling tot christenen die straffeloos beledigd kunnen worden, laat de islam letterlijk niet met zich spotten. Zeker niet als er teruggekeerde jihadisten met AK47’s in Europa rondlopen. In zijn boek Gods werelddeel verwacht Philip Jenkins dat voor Europa wetswijzingen die de vrijheid van meningsuiting of persvrijheid inperken onvermijdelijk zijn om het samenleven mogelijk te maken. Al gloort er enige hoop, de islam blijft voorlopig wat die is. Vrijheid eist van ons verantwoordelijkheid. Hoe verwerpelijk de terreurdaad in Parijs ook is, hij stelt ons voor de kernvraag: hebben we die verantwoordelijkheid wel voldoende opgebracht?