<

Geef om katholieke journalistiek

doneer
Archief

Met kinderen mag niet worden gespot!

KN Redactie 9 april 2015
image

Beste broeders en zusters, goedemorgen!

In de catechese over het gezin gaan we vandaag onze overweging afronden over de kinderen, die de mooiste vrucht zijn van de zegening die de Schepper man en vrouw heeft geschonken. Wij hebben er al over gesproken dat de kinderen een groot geschenk zijn, vandaag gaan we het vooral hebben over het ‘lijdensverhaal’ dat veel van hen beleven.

Nooit ‘een vergissing’
Zovele kinderen worden al vanaf de aanvang afgewezen, in de steek gelaten, van hun jeugd en van hun toekomst beroofd. Het gebeurt wel dat er wordt gezegd, als het ware als een excuus, dat het een vergissing was om ze ter wereld te brengen. Dat is schandelijk! Laten we onze kinderen niet belasten met onze schuld alstublieft! Kinderen zijn nooit ‘een vergissing’. Hun honger is geen vergissing, hun armoede is geen vergissing, evenmin als hun kwetsbaarheid of hun verlatenheid – er zijn zoveel kinderen die alleen gelaten op straat ronddwalen; en zelfs hun onwetendheid of hun onbekwaamheid is geen vergissing – zovele kinderen weten niet wat een school is.

Groter enthousiasme
Desnoods zou je zelfs kunnen zeggen dat dit allemaal redenen zijn om hen nog meer lief te hebben, met groter enthousiasme. Wat doen we eigenlijk met al die plechtige verklaringen van de rechten van de mens en de rechten van het kind, als we de kinderen straffen voor de vergissingen van de volwassenen?

Wij zijn allemaal verantwoordelijk
Zij wier opdracht het is te regeren, op te voeden, maar ik zou zeggen alle volwassenen, wij zijn allemaal verantwoordelijk voor de kinderen en wij hebben de verantwoordelijkheid om alles te doen om deze situatie te veranderen.

Als onwaardigen verhandeld
Ik doel hier op de ‘lijdensweg’ die kinderen afleggen. Elk kind dat aan de kant wordt gezet, wordt verlaten, elk kind dat bedelend langs de straten gaat en van de hand in de tand leeft, zonder school, zonder medische verzorging, is een schreeuw die naar God opstijgt en die het systeem aanklaagt dat wij, volwassenen, hebben opgebouwd. Bovendien zijn deze kinderen ook nog eens de prooi van delinquenten, die hen misbruiken om als onwaardigen verhandeld te worden of geld op te brengen, of die hen voor oorlog en geweld africhten.

Zogenaamde rijke landen
Maar ook in de zogenaamde rijke landen leven zoveel kinderen drama’s die hen ernstig tekenen, wegens crises in het gezin, afwezigheid van onderwijs en soms onmenselijke levensomstandigheden. In elk geval gaat het om kinderen die in lichaam en geest geschonden zijn. Maar geen van deze kinderen wordt vergeten door onze Vader die in de hemel is! Geen enkele van hun tranen gaat verloren! Zoals evenmin onze verantwoordelijkheid verdwijnt, de sociale verantwoordelijkheid van personen, van elk van ons en van alle landen.

Ontroerend
Eens berispte Jezus zijn leerlingen omdat zij de kinderen die de ouders bij Hem brachten om te zegenen, wegstuurden. Het verhaal in het Evangelie is ontroerend: “Toen bracht men kinderen bij Hem, met de bedoeling dat Hij hun de handen zou opleggen en voor hen zou bidden. Maar de leerlingen wezen hen terecht. Jezus zei: ‘Laat die kinderen en verhinder niet dat ze bij Me komen, want van zulke kinderen is het koninkrijk der hemelen.’ Hij legde hun de handen op; daarna vertrok Hij” (Mt. 19,13 – 15).

Deze bladzijde
Wat mooi is dat vertrouwen van de ouders, en dat antwoord van Jezus! Wat zou ik graag willen dat deze bladzijde het normale verhaal wordt voor alle kinderen! Het is waar dat, God zij dank, kinderen met grote moeilijkheden heel vaak buitengewone ouders hebben, die bereid zijn veel liefde te geven en alle offers te brengen. Maar die ouders zouden niet alleen gelaten moeten worden! Wij moeten hen bijstaan in hun lot, maar ook met hen momenten van gezamenlijke onbezorgde vreugde delen, zodat zij niet alleen maar opgesloten zitten in de tredmolen van de verzorging.

Onjuist
Als het om kinderen gaat, zouden de verontschuldigende formules die wettelijke instanties wel bezigen, zoals: ‘Per slot van rekening zijn wij geen liefdadigheidsinstelling’; of: ‘Op privégebied is iedereen vrij te doen wat hij wil’; of ook: ‘Het spijt ons, wij kunnen niets voor u doen’, niet moeten worden gehoord. Die woorden zijn onjuist als het gaat om kinderen.

Onbevredigde subjectieve rechten
Te vaak ervaren kinderen de gevolgen van beschadigde levens ten gevolge van tijdelijk en slecht betaald werk, met onmogelijke werkuren, door inefficiënte vervoersomstandigheden… Maar de kinderen betalen ook de prijs van onvolwassen relaties en onverantwoorde scheidingen: zij zijn de eerste slachtoffers; zij ondergaan de gevolgen van de cultuur van de onbevredigde subjectieve rechten, en ontwikkelen zich tot de meest vroegwijze kinderen. Vaak ondergaan zij geweld, dat zij niet in staat zijn “te verwerken”, en onder de ogen van de volwassenen zijn zij gedwongen te wennen aan hun neergang.

Gods zegen
Ook in onze tijd, net als in het verleden, stelt de Kerk haar moederschap in dienst van de kinderen en hun families. Zij brengt de ouders en de kinderen van onze wereld Gods zegen, moederlijke tederheid, stellige vermaning en een besliste veroordeling. Met kinderen mag niet worden gespot!

Het volgende principe
Denk eens na wat een maatschappij zou zijn die voor eens en voor altijd zou besluiten het volgende principe in te voeren: ‘Wij zijn weliswaar niet volmaakt en wij maken veel vergissingen. Maar als het gaat om de kinderen die ter wereld komen, wordt geen enkel offer van de volwassenen te kostbaar of te groot gevonden, om te voorkomen dat een kind zal denken dat het een vergissing is, niets waard is en overgelaten aan de verwondingen van het leven en de arrogantie van de mensen.’ Wat zou dat een prachtige samenleving zijn! Ik kan u zeggen dat aan die samenleving vele van haar ontelbare fouten vergeven zullen worden. Werkelijk, heel veel.

De engelen
De Heer leidt ons leven terwijl Hij luistert naar wat de engelen Hem vertellen over de kinderen, de engelen die “voortdurend het gelaat zien van de Vader in de hemel” (vgl. Mt. 18,10). Laten wij ons altijd de vraag stellen: wat vertellen zij over ons aan God, die engelen van de kinderen?