Correspondent in Rome
Dagelijks worden er door pelgrims en andere bezoekers van de Eeuwige Stad duizenden en nog eens duizenden kaarsjes aangestoken. Het aantal is nauwelijks te schatten, maar één ding is zeker: de Romeinse familie Di Giorgio heeft er zijn handen vol aan.
Hoewel Rome dichtbij ligt, is in Pomezia la dolce vita ver te zoeken. Grote, hoekige bedrijfspanden met silo’s, hoge fabriekspijpen en grote vrachtwagens kenmerken het landschap. De grasvelden rondom de fabrieken zijn inmiddels compleet verbrand door de zon. Een verdwaalde bougainvillea geeft hier en daar nog wat kleur.
Het tsjirpen van de cicaden lijkt nog het enige teken van leven in het gebied. ’s Zomers worden de activiteiten in het industriestadje flink afgeschaald. Dit geldt ook voor de kaarsenfabriek: het zomerrooster geldt en de veertig werknemers gaan in de middag naar huis vanwege de hitte. Alessia di Giorgio, vierde generatie van de familie en de huidige directeur, vertelt in de fabriek over de uitdaging van het kaarsenmakersvak.
Alessia glimlacht bij de opmerking dat vrijwel elke Romein ‘Cereria di Giorgio’ een warm hart toedraagt. “Klopt, we zijn een historisch familiebedrijf”, beaamt ze. “In 1908 zijn we gestart in de wijk Trastevere, het hart van Rome. Onze winkel voor het publiek is daar nog wel open. In 1964 zijn we verhuisd naar Pomezia vanwege de uitbreiding van onze fabriek.”
Het bedrijf beschikt daar nu over een kantoor, productiehal met magazijn en een grote koelruimte voor opslag voor kaarsen. “Kaarsen en hitte gaan niet goed samen. Bovendien is er brandrisico”, legt Alessia uit. Niet handig op een plek waar in de zomer de temperaturen tegenwoordig makkelijk oplopen tot 35 graden Celsius.
Bovenin een nis in de fabriek kijkt Maria neer op de lopende band beneden haar. Kaarsjes in rode houdertjes rollen voortdurend voorbij. “Dat was de wens van mijn opa, die was heel devoot”, zegt Alessia als ze naar het beeld wijst. Het was overgrootvader Giuseppe die begon met het kaarsen gieten.
‘Kerken worden vaak bediend door kaarsenmakers uit de buurt, omdat het proces dagelijkse leveringen en het ophalen van wasresten vereist’
Als zesjarige wees uit Sicilië kwam hij op koopvaardijschepen terecht om zijn brood te verdienen. Totdat hij op een dag in Rome aanmeerde. Hij besloot van zijn spaarcenten een kaarsengieterij in de buurt van het Vaticaan over te nemen.
Giuseppe was analfabeet; zijn zakelijk succes begon na zijn huwelijk met de Romeinse Anna, die wel kon lezen en schrijven. Alessia is zichtbaar emotioneel als ze vertelt over haar overgrootvader. “Zijn verhaal raakt me steeds opnieuw.”
Maar moeilijke tijden vol met uitdagingen kenmerken alle generaties Di Giorgio’s die haar voorgingen. “Hoewel de kaarsensector wereldwijd nog steeds groeit, is het alle hens aan dek om ons bedrijf innovatief en concurrerend op de markt te houden.” In deze onzekere tijden vol oorlogen stijgt de prijs van aardolie, de grondstof voor de paraffine waarvan de meeste kaarsen worden gemaakt.
“Het is ontzettend lastig om onze catalogusprijzen te verhogen, aangezien grote retailers niet bepaald begrip tonen voor deze kwestie; Ze liggen er niet wakker van dat onze kosten zijn gestegen.” Hoewel Di Giorgio’s huidige assortiment vooral is gericht op thuisgebruik, blijven de liturgische kaarsen een vast onderdeel van de productielijn.
“De markt voor kerkelijke benodigdheden leunt sterk op lokale nabijheid; kerken worden vaak bediend door kaarsenmakers uit de buurt, omdat het proces dagelijkse leveringen en het ophalen van wasresten – dat wij cerume noemen – vereist.
Wij nemen deze resten weer mee, waardoor we de parochie als het ware ontlasten, en betalen er zelfs een kleine vergoeding voor, aangezien we de was opnieuw omsmelten. Het is dus een zeer lokale, praktische bedrijfsactiviteit. We hebben echter ook een webshop die sterk gericht is op religieuze producten. Veel priesters bestellen inmiddels rechtstreeks online. Dankzij onze website bedienen we klanten in heel Italië en leveren we alles direct.”
De nauwe verbondenheid tussen Di Giorgio en het Vaticaan bestaat nog steeds. Die wordt jaarlijks zichtbaar bij een zeer belangrijk evenement: de kruisweg op Goede Vrijdag in het Colosseum.
“Al meer dan veertig jaar verzorgen we de opstelling in het Colosseum en leveren we de kaarsen voor de kruisweg. Dat is een grote eer voor ons. De kruisen die verlicht worden, zijn ook van ons. Op Goede Vrijdag is ons bedrijf zo goed als leeg, omdat bijna alle medewerkers daarheen gaan om de kruisen op te stellen, nadat ze hier in de fabriek al alle kaarsen voor het evenement hebben voorbereid.”
Alessia ziet ook nog de trend dat katholieke tradities zoals de Advent zich “seculier mengen” met het leven van alledag. “Kinderen maken op school bijvoorbeeld kransen voor de Advent. Supermarktketens sprongen daar op in en bestelden bij ons kaarsen. Wij hebben daar dan religieuze teksten en gebeden bij geleverd. Zo dragen wij ook bij aan het in stand houden van tradities.”
