Het verhaal over David vertalen naar een musical geschikt voor jonge kijkers? Allerminst kinderspel. Toch zijn de makers van David erin geslaagd om een bijbelse animatiefilm te creëren die jong en oud kan bekoren.
Herdersjongen David verslaat eerst de reus Goliath en weet vervolgens een heel koninkrijk te redden. Het is natuurlijk razend moeilijk om dit overbekende en epische bijbelverhaal naar een animatiefilm om te zetten. Naar een musical zelfs, met als ambitie een wezenlijke bijdrage te leveren aan het christelijke filmlandschap, maar ook niet-gelovigen – jong en oud – aan te spreken.
Bijbelgetrouw zijn, maar tegelijkertijd eigentijds. Het is nogal een opgave! Daarom maar direct een diepe buiging voor de makers van het Amerikaanse Angel Studios, die hier op indrukwekkende wijze in geslaagd zijn. David is een uiterst charmante en aanstekelijke animatie geworden, die de belangrijkste elementen uit het verhaal van David in het volle licht zet: zijn rotsvaste geloof en zijn onbaatzuchtige moed.
De eerste scènes zijn lichtvoetig en stemmen vrolijk. De energieke, nog jonge herder David komt het beeld binnenrennen, omringd door olijke, dartele schaapjes. Het eerste lied is enorm aanstekelijk en de toon is gezet: dit wordt bijzonder! Al snelt dient de dreiging van de Filistijnen met hun (enorme!) reus Goliath zich aan. David is heel menselijk en dus angstig: “Ik snap niet wat God aan het doen is.”
“Iedere dreiging heeft een doel”, zo probeert zijn moeder hem gerust te stellen, terwijl tegelijkertijd op allerlei manieren duidelijk wordt gemaakt dat God grote plannen met David heeft. David is allesbehalve een branieschopper, maar wel dapper. Bovenal heeft hij een rotsvast vertrouwen in God. “Met God bij me kan ik Goliath bevechten”, zingt hij met overtuiging. Hoe dat afloopt is welbekend.
Precies halverwege de film klinkt het prachtige lied Follow the light, waarna Goliath verslagen is en David volwassen geworden. Er wacht een zo mogelijk nog grotere uitdaging: koning worden en zijn koninkrijk in veiligheid brengen. Daarvoor moet hij de strijd aangaan met koning Saul.
Dat is niet iets wat de bescheiden David ambieert. Hij wil helemaal niet op de troon komen, zo zingt hij wanhopig. Maar de liefde voor zijn volk is groot en vanuit zijn moed en vertrouwen in God trekt David toch te velde. Hij is en blijft een herder die zijn mensen veilig thuis wil brengen.
Zoals een goede animatie betaamt, is er met veel oog voor detail gewerkt aan David. De vormgeving is eigentijds en kleurrijk en er is op topniveau geanimeerd. Natuurlijk zit er geweld in de film, omdat het verhaal nu eenmaal grimmig is, maar dit gaat niet verder dan nodig. Het geheel blijft in balans door alle aandoenlijke details: van een stuiterend zusje tot een piepklein schaapje met hangoren tot op de grond.
De grootste verdienste van de makers is dat ze van David geen flitsende superheld hebben gemaakt. David is als kind een kwetsbare jongen vol twijfels, die met vallen en opstaan luistert, leert en verder komt. Dit blijft zo wanneer hij volwassen is en voor grote opgaven komt te staan. Als kijker leer je zijn innerlijke twijfels kennen. Bovenal raak je geïnspireerd door de belangrijkste, intrinsieke drijfveer van David: zijn geloof in God.
Het straalt gedurende de bijna twee uur dat David duurt van het scherm af: er is met grote zorg en liefde aan de film gewerkt. De makers zijn gelukkig trouw gebleven aan het bijbelverhaal. Daarbij zijn ze ook niet bezweken voor de mogelijke druk van de huidige tijd om in het rond te strooien met ironische grapjes en dubbelzinnige opmerkingen die alleen volwassenen oppikken.
Met succes: David bracht in de Verenigde Staten ruim 80 miljoen dollar op en werd hogelijk gewaardeerd door zowel gelovigen als niet-gelovigen. Laten we hopen dat David ook in Nederland omarmd gaat worden, want daarvoor heeft de film alles in zich.
David is vanaf 8 april te zien in de Nederlandse bioscopen.
Film: David (2025), Verenigde Staten, 110 min. Regie: Phil Cunningham en Brent Dawes, met stemmen van o.a. Brendon Engman en Brian Stivale (originele versie) en Jonathan Demoor, Sharon Kips en Elbert Smelt (Nederlandse versie).
