Filmrecensent en journalist
In Les enfants vont bien wordt Jeanne plotsklaps opgezadeld met de zorg voor de kinderen van haar zus. Wat volgt is een bijzonder mooie film over gemis en weerbaarheid.
Jeanne is begin veertig en heeft het leven ingevuld naar haar eigen wensen. Bewust geen kinderen, een goede maar drukke baan en verder alle vrijheid. Precies zoals ze het wil. Tot de deurbel gaat.
Haar zus Suzanne staat op de stoep met haar twee kinderen, Gaspard van negen en Margaux van zes. Hun vader leeft niet meer. De zussen hebben elkaar ruim twee jaar niet gezien.
Wat aanvankelijk een irritante verstoring van Jeannes leventje lijkt, blijkt de volgende dag een alles veranderende gebeurtenis te zijn. Suzanne is vertrokken en laat in een kort briefje weten haar kinderen toe te vertrouwen aan de zorg van Jeanne. Weg controle, hallo verantwoordelijkheid.
Wat volgt is géén thrillerachtige zoektocht naar Suzanne (spoiler: die komt nooit meer opdagen) maar een intiem familieportret over verlies, gemis, radeloosheid en uiteindelijk over weerbaarheid en liefde.
Direct duidelijk: Jeanne is niet per se gemaakt voor een moederrol. Toch is dat waar ze in belandt, want een vrijwillige verdwijning is niet strafbaar en de politie kan niks doen. Bovendien… Jeanne is er toch?
Praktische zaken lukken nog wel: wasjes draaien, in het park spelen, schoolspullen kopen. Maar hoe bied je een veilige haven aan kwetsbare kinderen die hun moeder missen, niks van de situatie begrijpen, zich schuldig voelen en ondertussen vooral warmte en aandacht nodig hebben?
De manier waarop de wanhoop, de zoektocht naar nieuw evenwicht en uiteindelijk de acceptatie in beeld worden gebracht, is integer en geloofwaardig
Hortend en stotend, maar uiterst bewonderenswaardig en met veel geduld vindt Jeanne hierin haar weg. Nauwgezet volgt Les enfants vont bien (‘Het gaat goed met de kinderen’) de moeilijke weg van zowel de kinderen als van Jeanne.
Daarbij wordt stap voor stap ook steeds meer duidelijk over de traumatische jeugd van de zussen. Het knappe van de film is dat dit niet uitmondt in mega-dramatische scènes.
Natuurlijk: Gaspard plast in zijn bed en maakt ruzie op school en Margaux noemt haar juf “mama”, maar de manier waarop de wanhoop, de zoektocht naar nieuw evenwicht en uiteindelijk de acceptatie in beeld worden gebracht, is integer en geloofwaardig. Niet in de laatste plaats dankzij het mooie spel van de twee jonge kinderen.
Wat Suzanne bezielde wordt nooit duidelijk, maar Les enfants vont bien toont veel over verantwoordelijkheid nemen, acceptatie en weerbaarheid van zowel volwassenen als kinderen om je na trauma weer te herpakken. Een mooie, kleine film.
Film: Les enfants vont bien (2025), Frankrijk, 111 min.
Regie: Nathan Ambrosioni, met o.a. Camille Cottin en Juliette Armanet.
