Henri Nouwen was niet alleen een bijzondere priester, een markante hoogleraar en een succesvolle schrijver. Weinig mensen weten dat hij zich in de laatste jaren van zijn leven ook tot een bijzonder groot trapezeliefhebber ontwikkelde.

Waaghals

Zelf waagde hij zich niet aan halsbrekende toeren, maar wel was hij haast kinderlijk gefascineerd door trapezeacrobatiek, en dan met name door de kunsten van de artiesten van het gezelschap de Flying Rodleighs, met wie hij ook een warme vriendschap opbouwde.

Nouwen wilde graag een boek over trapezeartiesten schrijven, dat radicaal anders zou moeten worden dan alle spirituele werken die hij al op zijn naam had staan. Deze waaghalzerige afwijking van de bekende weg zou een fenomenale uitdaging blijken: Nouwen werkte jarenlang aan het boek, maar kwam niet verder dan een paar hoofdstukken. Zijn onverwachte overlijden betekende dat het boek voorgoed onvoltooid zou blijven.

Coauteur

Carolyn Whitney-Brown, die een aantal jaren samen met Nouwen leefde in de Arkgemeenschap Daybreak en de priester zodoende goed kende, heeft als coauteur van De vlieger en de vanger ervoor gezorgd dat Nouwens naam 27 jaar na zijn dood alsnog op een boek over trapezeartiesten prijkt.

In plaats van Nouwens trapezeboek postuum te voltooien, heeft zij de (zeer geslaagde) keuze gemaakt om juist het verhaal van Nouwens trapezefascinatie te vertellen, aan de hand van zijn eigen aantekeningen.

Troostrijke spiritualiteit

Nouwen kreeg in september 1996, toen hij tijdelijk weer in Nederland was, in zijn hotel in Hilversum een hartaanval, waaraan hij niet veel later in het ziekenhuis overleed. De vlieger en de vanger is een raamvertelling, waarin Whitney-Brown een reconstructie van de uren direct na de hartaanval hanteert om tussendoor het verhaal van Nouwen en de Flying Rodleighs te vertellen, waarin ook passages uit het onvoltooide boek verwerkt zijn.

Het is prijzenswaardig hoe goed de schrijfster erin geslaagd is om zo dicht bij de priester te blijven dat dit boek alsnog als een echte ‘Henri Nouwen’ leest. Met daarin als echte ster niet Henri Nouwen en ook niet de door de lucht zwierende Rodleighs. De echte hoofdact van dit boek is Nouwens troostrijke spiritualiteit.