De ‘netflixificatie’ van literaire jeugdklassiekers pakt lang niet altijd goed uit. Denk maar aan de jammerlijke miskleun die de streamingsdienst in 2020 van De brief voor de koning van ‘onze’ Tonke Dragt bakte.
Het maakt enigszins huiverig voor de bewerking van een heel vergelijkbare klassieker, namelijk het zalige sprookje Ronja de Roversdochter van de Zweedse gigant Astrid ‘Pippi Langkous’ Lindgren.
Maar die vrees is nu eens geheel onterecht. Het eerste deel althans, dat nu in zes afleveringen beschikbaar is, doet alles goed wat De brief voor de koning verkeerd deed; het is trouw aan het boek, doet geen verwoede pogingen om een lief kinderverhaal op te blazen tot Lord of the Rings-achtige proporties, en is ook niet obsessief bezig met heel vooruitstrevend zijn.
Bovendien, ook verfrissend: anders dan veel hedendaagse fantasyfilms en -series leunt Ronja de Roversdochter nu eens niet op een overdaad aan knappe maar vermoeiende digitale toverij.
De special effects die er wel in zitten – met name de griezelige vogelheksen – zijn zeer geslaagd, maar ze vormen verre van de hoofdmoot. Het gros van de afleveringen bestaat welbeschouwd uit ruwe maar vrolijke rovers die rond de tafel van hun burcht zitten te eten en drinken, en de innemende Ronja die flierefluitend het bos verkent.
Er zitten wel wat duisterdere scènes in, en als ouder meekijken met de jongere kijkers is wel aan te bevelen. Maar in wezen is en blijft het een lichthartig en optimistisch sprookje. Dat een meisje dat is opgevoed door rovers zo diep verontwaardigd kan zijn als ze erachter komt wat haar geliefde vader precies doet voor de kost, getuigt van een geloof in hogere moraal dan de toevallige waarden waarmee we opgevoed zijn.
Dat motief herhaalt zich wanneer Ronja voorzichtig vriendschap sluit met de zoon van de hoofdman van de rivaliserende roversbende. Samen overbruggen zij zo de twist en verdeeldheid die hun vaders gecreëerd hadden – weinig subtiel maar wel doeltreffend gesymboliseerd door de burcht die in tweeën gesplitst is. Naïef? Misschien, maar van zulke naïviteit kan de wereld wel wat meer gebruiken.
