De openingsscènes van The end we start from zijn indrukwekkend. Een jonge vrouw bevalt moederziel alleen van haar eerste kindje. Het is noodweer. Regen en takken slaan tegen de ruiten, elektriciteit valt uit, bellen is niet meer mogelijk.
Het vruchtwater stroomt over de vloer en tegelijkertijd slaat het regenwater de ramen uit het huis. Een ongekende ramp is losgebarsten in Londen en heel Groot-Brittannië. Het moge duidelijk zijn: The end we start from is een apocalyptische ecothriller, maar dan van het aangenaam ingetogen soort, zo blijkt gaandeweg.
De jonge (naamloze) moeder, nieuwgeborene Zeb en de vader treffen elkaar in een ziekenhuis. Er is paniek en chaos. Er is geen plaats voor ze. Gelukkig kan het gezin terecht bij de ouders van de jonge vader, die in hoger gelegen natuurgebied wonen. Maar ook daar raken de voedselvoorraden op.
Noodlot en tegenslag zorgen ervoor dat baby Zeb en zijn moeder er alleen voor komen te staan. Er volgt een zwerftocht langs onaangename opvangcentra en beklemmende communes, dwars door dystopisch landschap heen.
De rampspoed die The end we start from schetst is niet onrealistisch, maar binnen een paar jaar goed voorstelbaar en daarmee angstaanjagend.
The end we start from had makkelijk een film vol spectaculaire scènes kunnen worden: massa’s spartelend in het water, mensen in paniek, drijvende lijken. Alle aandacht richt zich echter op de overlevingsdrang en -kracht van de vrouw en haar eerstgeborene. Het nieuwe leven beschermen, dat is wat telt.
In een wereld in verval blijven de kleine dingen belangrijk: knuffelen met je kind, een intermenselijk gesprek, echt contact. Ondertussen nemen paniek en uitzichtloosheid enkel toe en de wereld staat stil. De enige die in beweging lijkt te zijn is Zeb: hij groeit zichtbaar en straalt één en al gezondheid en levensvreugde uit.
In deze klimaatthriller draait alles om de relatie tussen moeder en kind. Onlosmakelijk, dwars door alle stormen heen. Letterlijk. “Jij bent zijn ecosysteem”, zo wordt de moeder voorgehouden. Opkomende ster Jodie Comer weet de moederlijke oerkrachten volstrekt overtuigend te brengen. Verslagenheid en levensvreugde blijven in balans.
De rampspoed die The end we start from schetst is niet onrealistisch, maar binnen een paar jaar goed voorstelbaar en daarmee angstaanjagend. Moeder Aarde is kwetsbaar, zo wordt op niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt. Een hoopvolle tegenkracht: die van het moederschap.
Film: The end we start from (2023), Verenigd Koninkrijk, 102 min. Regie: Mahalia Belo, met o.a. Jodie Comer, Joel Fry en Benedict Cumberbatch.
