Regelmatig stellen mensen ons de vraag: “Hoeveel slaapkamers hebben jullie dan, voor vijf kinderen?” Het antwoord is twee.
In de ene slaapkamer steken we de nakomeling die doorgaans ’s nachts de meeste decibels produceert, de andere slaapkamer is de ‘residuaire slaapkamer’. Op dit ogenblik huizen daar vier kinderen in. Ja, we wonen met z’n zevenen op een kleine 150 vierkante meter (en bijna iedere dag is het full house doordat de kinderen thuisonderwijs krijgen).
Het aantal slaapkamers zegt dus weinig over onze plannen van gezinsuitbreiding. (Toen we een auto kochten met negen zitplaatsen, mochten we daarentegen rekenen op enkele verwarde blikken.)
Waarom we geen graten zien in vier kinderen per slaapkamer? Vraag het aan de kinderen: het is een ambiance van jewelste! Onze kinderen hebben echt een geweldige band onderling. ‘Veel ruzie, veel connectie’ zou hun slogan kunnen zijn. En samen slapen draagt daar ook toe bij. Of samen op de grond slapen om precies te zijn, want het valt weleens voor dat we kinderen op de grond aantreffen wanneer we ’s avonds laat nog een kijkje gaan nemen.
Ik zeg niet dat het voor altijd zo zal zijn. Onze oudste is pas zes jaar. In de tienerjaren komen we misschien tot het besluit dat er een legitieme nood is aan de privacy van een eigen kamer. Maar ook dat kan op creatieve manieren worden opgelost; waarom geen ‘polyvalente ruimte’ met flexdesks om in hedendaags jargon te spreken?
Het is grappig hoe ‘elk kind een eigen kamer’ bijna als een dogmatisch beginsel in de geesten verankerd is. Vorig jaar bekeken we het realityprogramma Blind Gekocht. Halverwege de aflevering bleek het koppel dat een huis zocht in verwachting van een derde kind. Het was consternatie alom. De hele crew van kopers en makelaars stond in rep en roer om het budget te herbekijken omdat er absoluut een extra slaapkamer was vereist.
Wat als een nieuw broertje of zusje veel waardevoller is voor je kinderen dan een eigen slaapkamer ooit zal kunnen zijn?
En wat als ze eens out of the box hadden durven denken: waarom moet elk kind per se een eigen slaapkamer?
Eén van de plezantste neveneffecten aan gelovig worden is voor mij dan ook dat het je blik verruimt over een aantal zaken. Je ontdekt dat wat je altijd als een evidentie zag, eigenlijk ook anders kan. En dat is zo bevrijdend.
Wat als bijvoorbeeld… het niet noodzakelijk is om acht uur per dag op een schoolbank te vertoeven voor een gezonde academische en sociale ontwikkeling?
Wat als het huwelijk geen stoffig instituut van weleer is, maar een ongelofelijk avontuur? Wat als ‘geen seks voor het huwelijk’ nog zo gek niet blijkt, omdat het het fundament legt voor een oersterke relatie?
Wat als een nieuw broertje of zusje veel waardevoller is voor je kinderen dan een eigen slaapkamer ooit zal kunnen zijn? Wat als de liefde tussen de ouders veel belangrijker is voor de toekomst van je kind dan zijn materiële noden?
Op veel vlakken beseffen we vaak niet dat we het materiële beginnen te stellen boven de werkelijk belangrijke zaken. En dat, beste lezers, brengt me ertoe om er vrede mee te hebben dat mijn vier oudste kinderen thans vredig in één slaapkamer liggen te slapen.
