| In de rubriek ‘Levende traditie’ laat kerkhistoricus André Roes zijn licht schijnen op de rijke geschiedenis van onze Kerk. |
Het christelijke geloof zal altijd een ‘schandaal’ blijven, iets dat ergert, aanstoot geeft, onmogelijk lijkt. Welke wonderlijke paradoxen toch! Een verre, eeuwige God bekommert zich om ons, wil ons leren kennen. Een verre, niet tastbare God daalt naar ons af, in deze tijd, op dit uur, op deze plaats. De Onsterfelijke lijdt en sterft aan een kruis, staat op uit de dood en belooft ons sterfelijken eeuwig leven.
In Jezus Christus, zegt kardinaal Franz König, ontmoeten wij “het tweede gezicht van God”.
In zijn kerstpreek van 2005 zegt paus Benedictus: “God is zo groot, dat Hij klein kan worden. God is zo machtig, dat Hij zich weerloos kan maken en als een weerloos kind naar ons toe gaat, opdat wij Hem kunnen liefhebben. God is zo goed, dat Hij van zijn goddelijke glans afziet, in een stal afdaalt, opdat wij Hem kunnen vinden… God is een van ons geworden, opdat wij met Hem zijn, kunnen worden als Hijzelf. Hij koos het kind in de kribbe als een teken van Hemzelf. Zo is Hij.”
Een kind als een teken van God, als een teken van vrede. Het christendom is geen leer, zegt de Kerk, maar een Persoon. Hij is immers onze vrede, zegt Paulus (Ef. 2,14), en Christus is dichtbij gekomen, zegt hij. Jesaja klinkt hierdoor: God zendt zijn boden “naar verre gewesten, tot diep in de onderwereld” (Jes. 57,9). De vrede is Iemand. Adonai Sjaloom, de Heer is vrede. Dat is de grote Bijbelse intuïtie.
De profeet Micha kondigt een Messias aan, die Vrede in persoon is. “Al ben je klein, Bethlehem in Efrata”, er zal iemand uit jou komen die over Israël zal heersen, Hij zal hen niet langer overlaten aan hun lot, in veiligheid zullen zij wonen, “omdat Hij zijn macht zal doen reiken tot aan de uiteinden der aarde; Hij zal een man van de Vrede zijn… Hij zal ons van Assur bevrijden, als die ons land binnenvalt en ons gebied betreedt.”
De Vrede is een Persoon, zeggen de Evangeliën. De Vrede is een Persoon die de aarde opnieuw komt bewonen, zegt Paulus. De Vrede gaat toe naar alle mensen, alle strijdende partijen, ook als de aarde dreunt door oorlog en verscheurd wordt door haat. Houd stand, zegt de apostel, doe de wapenrusting van God aan, omgord u met de waarheid, de gerechtigheid, laten uw voeten geschoeid zijn “met ijver voor het Evangelie van de vrede” (Ef. 6).
Wie hoop heeft, leeft anders, ook in de donkerste tijden
Een kind in Bethlehem, als een teken van God, een weerloos teken van vrede, tegen de angst, de wraak, het geweld, een zwijgend teken van liefde tussen stervende kinderen in Gaza, tussen gijzelaars in doodsangst. Een kind in Bethlehem, als een teken van God, zwijgend tussen al die stemmen, het geschreeuw in optochten en demonstaties, een zwijgend teken boven het rumoer van onze praatprogramma’s, met hun strijdvragen, opinies, beschuldigingen, in beton gegoten taal.
Wie hoop heeft, leeft anders, ook in de donkerste tijden. Er is altijd toekomst. In een verdeelde, strijdende wereld spreken rabbijn Awraham Soetendorp en imam Shamier Madhar met elkaar, en geven zij elkaar de hand. De Vrede is een Persoon.
