In 2002 was ik bij de Wereldjongerendagen in Canada. Op zondag vierden we Eucharistie met de paus. Aan de vooravond daarvan was er een gebedswake met een miljoen jongeren. De stemming was onbeschrijflijk. Pas in de vroege uurtjes kropen de jongeren hun slaapzak in. De meesten waren nog in dromenland toen bij het ochtendgloren een tropisch onweer uitbrak. Het goot water.
Vliegensvlug sprongen die honderdduizenden jongeren op om hun spullen in te pakken. Onderdak was er niet. Het immense veld werd één lappendeken van schermen en doeken waaronder de jongeren probeerden te schuilen. Toen drie uur later Johannes Paulus II aankwam, regende het nog steeds. Ook toen de Mis begon, bleef het maar regenen. De sfeer was niet echt top.
Precies toen het Gloria werd ingezet, brak de hemel letterlijk open. Binnen enkele minuten was het hele veld één zonfestijn. De hete zon deed het water snel verdampen. Een warme nevel dreef als een zachte deken over de doorregende jonge gelovigen. De vreugde kon niet op en veegde de frustratie meteen weg. Dit is Pinksteren, werd alom gezegd.
God zorgt voor zijn mensen. Altijd. Overal. Soms op de wijze die we zelf verhoopten en op onze tijd. Vaak op zijn eigen mysterieuze wijze en tijd. De Helper, Gods Heilige Geest is zonder onderbreking aan het werk. Ook als de toestand uitzichtloos lijkt. Dat weten we in geloof. Aan ons om Hem op het spoor te komen, te verwelkomen en van harte met Hem mee te werken.
