Op zaterdag 21 februari is Ed Arons, voormalig hoofdredacteur van Katholiek Nieuwsblad, overleden na een kort ziekbed.
Ed Arons maakte als tiener in de zestiger jaren mee hoe veel mensen teleurgesteld de Kerk verlieten. Hij raakte juist teleurgesteld in alle negativiteit in en over de Kerk. Daarom vertrok hij, jong getrouwd met zijn Karin, naar Nieuw-Zeeland, waar zij bij evangelische christenen getuige waren van een geestelijke opleving die alle kerkgenootschappen raakte en die hun leven voorgoed zou veranderen.
Ze raakten betrokken bij de charismatische vernieuwingsbeweging binnen de katholieke Kerk, toen nog een novum. Het was indertijd nog niet zo gewoon dat je als katholiek een getuigenis gaf over je geloofsleven, dat deed je niet. Dat hield je voor jezelf.
Ed en Karin waren idealisten, begaan met hun medemens, erop gebrand om goed te doen
In juli 1973 kwamen zij terug naar Nederland met het verlangen hier te evangeliseren. Zij startten samen met Anton en Nellie Ruiter een gebedsgroep en in 1974 nam Ed de hoofdredactie van het tijdschrift Bouwen aan de Nieuwe Aarde over. Dat deed hij tot 1986, met een onderbreking in 1982-1983 toen hij in Colombia was.
Hij en Karin waren idealisten, begaan met hun medemens, erop gebrand om goed te doen. En dat deden zij, hun hele leven lang. Een veelzeggend voorbeeld daarvan is dat zij eens hun brede trouwringen doormidden lieten slijpen, zodat een ander, zeer arm echtpaar, de andere helft als trouwringen konden gaan dragen. Een verbintenis voor het leven.
Terug in Nederland kwam Ed in contact met Piet en Trude Derksen, de toenmalige eigenaren van Sporthuis Centrum, het latere Center Parcs. Piet was dankzij het intensieve gebed van Trude tot geloof komen na een periode van ernstige ziekte en richtte in 1984 de Stichting Getuigenis van Gods’ Liefde (GGL) op in Eindhoven.
Ed kreeg daar onder andere de leiding over het blad met dezelfde naam en zette zich op velerlei manieren in om te evangeliseren, samen met al de anderen die hij hierbij leerden kennen.
De goed bezochte kinderzomerkampen in Klooster Emmaus zijn zijn idee en vinden al vele jaren plaats. Zijn enthousiaste gitaarspel en zang zal menigeen nog bekend in de oren klinken.
Toen de stichting GGL moest stoppen, werd Ed gevraagd als hoofdredacteur van het in Den Bosch gevestigde Katholiek Nieuwsblad, waarbij hij ook al vele jaren betrokken was.
Toch ging zijn aantreden in 1995 niet van een leien dakje. De toenmalige redactie van KN zag een charismatische, “Halleluja, prijs de Heer”-zingende hoofdredacteur niet zitten. Het grote logge kopieerapparaat en alle stoelen uit het pand vormden een demonstratieve barricade voor zijn kantoordeur op de eerste verdieping.
Ed bleef er rustig onder, ging aan de slag, hartelijk, vriendelijk en met vertrouwen zoals hij nu eenmaal was. Hij wilde KN een gids laten zijn voor de lezers in een verwarrende tijd, met steeds het bredere perspectief van de bloeiende wereldkerk als bemoediging.
Gaandeweg ontdooide de redactieleden, bleek Ed toch niet zo’n vreemde vogel te zijn, maar een oprechte katholiek, die een groot hart had voor zijn mensen, hart had voor verbetering van de krant, en die hart had voor de wereldwijde Kerk.
Ieders professionaliteit haalde Ed naar voren door het vertrouwen dat hij je gaf. Hij had geen behoefte om de baas te spelen, kon luisteren en zijn mening aanpassen. Was hij het intern soms met een bepaalde visie niet eens, dan kon erover gediscussieerd worden. Maar naar buiten toe stond hij altijd pal voor zijn redactie.
De verdeeldheid hield hij vol dankzij gebed, zijn Karin en het lezen van krimi’s, zo zei hij zelf
Kopzorgen heeft hij in die jaren genoeg gehad. Financiële zorgen op de eerste plaats, die waren er altijd. Dat hij ook boekhouder was, kwam hem vaak goed van pas om alle cijfers goed op een rij te krijgen. Daarnaast was er steevast kritiek op de inhoud van de krant, zowel intern als extern, nog meer door katholieken dan door niet- of andersgelovigen.
Ook bij Katholiek Nieuwsblad liep hij tegen de verdeeldheid in en over de Kerk aan. Hij wilde precies het tegenovergestelde, hij was een verbinder. Hij hield het vol dankzij gebed, zijn Karin en het lezen van krimi’s, zo zei hij zelf.
Bij zijn vertrek uit Eindhoven had hij ook het GGL-blad Inspiratie Magazine mee naar KN in Den Bosch genomen. In de beginjaren was hij ook daar hoofdredacteur van, totdat hij vond dat hij als opa geen gezinsblad meer moest maken. Dat was typisch Ed: weten wanneer je iets los moet laten.
Het duurde nog een aantal jaren voor hij ook KN los zou laten. Ed was de langstzittende hoofdredacteur van het blad, ruim vijftien jaar bleef hij op zijn post. Zo kil als zijn ontvangst in 1995 was geweest, zo warm was zijn afscheid in 2010.
Na zijn werkzame periode als hoofdredacteur leverde hij nog regelmatig een bijdrage als freelancer. Ook was hij nog jarenlang de drijvende kracht achter de redactie-adviesraad, die opeenvolgende (hoofd)redacties adviseerde bij de redactionele koers.
Ed was een mensenmens, een echt gezinsmens ook. Hij kon zich geen ander leven voorstellen waarin hij gelukkig zou kunnen zijn, dan een getrouwd leven met kinderen en kleinkinderen.
Hij was een warme persoonlijkheid, die het ijs wist te breken, en vol vertrouwen doorging in een tijd dat de katholieke Kerk in de Lage Landen er niet best voor stond. Hij bleef wijzen op de tekenen van “een nieuwe lente”. Hij geloofde er niet alleen in, hij leefde het ook voor.
In de laatste fase van zijn leven kreeg hij het nieuws van uitgezaaide kanker. Hij had daar vrede mee. Hij had een prachtig leven gehad, was niet angstig, enkel dankbaar, zo zei hij. Helemaal Ed. Hij ervaarde Gods’ aanwezigheid. Een nieuwe lente is nu aangebroken voor Ed Arons, bij zijn Heer op wie hij al zijn vertrouwen stelde.
