De prominente kerkhistoricus en theoloog Peter Nissen, die afgelopen vrijdag op 68-jarige leeftijd overleed, laat een blijvende indruk na: juist ook in zijn kwetsbare laatste maanden bleef God hem dragen.
Op 6 februari overleed Peter Nissen aan de gevolgen van een tweede herseninfarct. In de negen maanden na zijn eerste infarct schreef hij – zoals hij altijd had gedaan – over wat hem overkwam en presenteerde hij zijn boek over de erfenis van het concilie van Nicea.
Schrijven was zijn medium: in boeken, artikelen en sinds de coronatijd ook vrijwel dagelijks via zijn Facebookpagina, waar zijn familie uiteindelijk ook liet weten dat hij zou komen te overlijden.
Peter Nissen was hoogleraar in Tilburg en Nijmegen en een veelgevraagd spreker, voorganger en begeleider. Voor velen was hij een gezaghebbende duider van de katholieke Kerk, niet zelden kritisch, maar altijd betrokken.
‘Wees je bewust van je eigen kwetsbaarheid, zodat je ook de kwetsbaarheid van anderen kunt omarmen’
In 2010 maakte hij bekend dat hij zich had verbonden met de Remonstrantse Broederschap, vanuit zijn verlangen naar een kerk van gemeenschap, vertrouwen en openheid. Hij werd er later lid en in 2015 predikant, en al snel ook docent binnen de opleiding.
Toch bleef de band met de katholieke traditie trekken. In 2021 maakte hij bekend dat hij wilde terugkeren naar de moederkerk, waar liturgie, spiritualiteit en de monastieke traditie hem diep bleven voeden.
“Ik had het gevoel dat ik een vreemd pak aan had getrokken”, zei hij er destijds over in het KRO-NCRV-programma De verwondering. “Nu ben ik weer thuis en kan ik mijn eigen sloffen aan.”
Hij voelde zich in het bijzonder thuis bij de benedictijnse spiritualiteit, die hem niet had losgelaten sinds hij als middelbare scholier voor het eerst een abdij had bezocht. Uiteindelijk zou hij zich ook als oblaat verbinden aan de Sint-Willibrordabdij in Doetinchem.
“Het benedictijnse ideaal”, zo zei hij eens in de Kloostercast, “is kort in een ABC weer te geven: de A van aandachtig leven, de B van broederlijkheid/zusterlijkheid en de C van christocentrisme, gerichtheid op Christus.”
Concreet betekende dat, aldus Nissen: “Probeer met aandacht te leven: aandacht voor de mensen om je heen, aandacht voor de natuur, aandacht voor de gewone en alledaagse dingen van het leven. Zoek naar een zekere regelmaat in je leven. En wees je bewust van je eigen kwetsbaarheid, zodat je ook de kwetsbaarheid van anderen kunt omarmen.”
Peter Nissen ging zijn weg op eigen wijze, met God en zijn pen als trouwe metgezellen. Daarbij gesteund door zijn vrouw Joyce en hun dochters en schoonzonen.
Na zijn infarct in het voorjaar van 2025 moest hij zijn leven opnieuw vormgeven. Hij leerde opnieuw lopen, spreken en slikken, en moest op dat moment loslaten wat zijn bestaan zo lang had bepaald: spreken, schrijven en voorgaan. Over die periode schreef hij het boekje Loslaten en groeien. In die kwetsbare maanden bleef zijn vertrouwen op God hem dragen.
Peter Nissen laat een blijvende indruk na als theoloog, voorganger, schrijver en mens van geloof. Hij werd 68 jaar.
