fbpx
<

Geef om katholieke journalistiek

doneer
Film

2:22

Hettie van der Ven 20 juli 2017
image

Op deze plek in KN besteden we zelden aandacht aan heel slechte producties. Er is per editie plaats voor maar een recensie, en we vinden het simpelweg zonde om de kostbare paginaruimte dan te besteden aan een film die eigenlijk de moeite van het bekijken niet waard is. Deze recensie vormt hierop een uitzondering. 2:22 is geen ‘must see’, integendeel.

Echt, bespaar u de moeite, het feit dat ‘s lands trots in Hollywood Michiel Huisman de hoofdrol speelt ten spijt. De film, aangekondigd als ‘magisch realistische siencefictionthriller’ (uw recensente heeft nauwelijks een idee wat dat is), is het best samen te vatten als ‘onnavolgbaar’. Dit kan best een positieve kwalificatie zijn, maar in het geval van 2:22 staat het voor ongeloofwaardig, onzinnig en letterlijk niet te volgen.

Visoen

Dit gezegd hebbende... In 2:22 draait het om Dylan, een luchtverkeersleider op vliegveld JFK in New York. Dylan is een zelfverzekerde, snelle hipster, uiteraard woonachtig in een industrieel loft. Tijdens zijn werk krijgt hij opeens een visioen. Bijna laat hij hierdoor twee vliegtuigen op elkaar knallen. Steeds weer vangt hij dezelfde fragmenten van gesprekken op, ziet hij dezelfde botsing op straat en valt zijn oog op dezelfde zwangere vrouw in Central Station. Deze beelden stoppen steeds abrupt en op hetzelfde tijdstip, 2:22 uur in de middag.

De vaardigheid van Dylan om overal patronen in te herkennen (wat hem goed van pas komt in zijn werk) drijft hem nu bijna tot waanzin. Met grote gebaren gebruikt hij de ramen van zijn hippe loft om aantekeningen te maken (op papier is dat nu eenmaal minder filmisch) en het vermeende patroon te herkennen. Het gaat er allemaal om een mysterieuze gebeurtenis uit het verleden te ontrafelen.

Beroerde uitwerking

Maar dat niet alleen, ook een op het punt van sterven staande supernova-ster en kunstzinnige holografische installaties spelen een rol. En de liefde, die ook. Dit alles wordt gelardeerd met extreem bombastische muziek en oneliners als ‘In ieder leven is er een moment dat het universum zich opent om te laten zien wat er allemaal mogelijk is’. Oef!

2:22 speelt met concepten van tijd, toeval en voorzienigheid. Op zich boeiende thema’s, maar wat een beroerde uitwerking. Een schrale troost voor alle fans: aan Michiel Huisman ligt het niet. 

Film: 2:22 (2017), Verenigde Staten/Australië, 99 min. Regie: Paul Currie, met o.a. Michiel Huisman en Teresa Palmer.