Vervolgd en steeds zwaarder gemarteld, maakt het zwaard uiteindelijk een einde aan het leven van de zalige Febronia, een leven gewijd aan God.
Febronia woont in een huis samen met zo’n vijftig vrouwen die zich aan God hadden toegewijd. Tegenwoordig zou je dat een klooster noemen. Blijkbaar bestond er al zoiets in het oostelijk deel van het Romeinse Rijk. In Nisibis (het huidige Nusaybin in Zuidoost-Turkije) leidt de groep vrouwen een zeer regelmatig leven. Febronia was in het huis als tweejarig kind toevertrouwd aan de zorgen van haar tante Brienna.
Dan breken er onder keizer Diocletianus (284-305) christenvervolgingen uit. Hij stuurt een zekere Lysimachus naar het gebied om de christenen te dwingen zich te voegen naar de wil van de keizer, goedschiks of kwaadschiks. Wie blijft weigeren, wordt blootgesteld aan de wreedste folteringen en uiteindelijk aan de dood. Hij krijgt een zekere Selenus mee, die bekendstaat als een wreed en sadistisch man.
Dat ligt bij Lysimachus heel anders. Volgens de overlevering was zijn moeder een bekeerlinge. Op haar sterfbed had zij haar zoon laten beloven zich nooit in te laten met het vervolgen van christenen. Vandaar dat Lysimachus in het geheim aan de christenen liet weten dat ze moesten vluchten, omdat hij niet in staat was ze te beschermen, wanneer ze eenmaal gearresteerd zouden zijn.
Ik wil niet ontrouw worden aan de plek waar ik zoveel vreugde en genade heb mogen ontvangen. Ik ben in Gods hand
Ook de vrouwen uit Febronia’s klooster slaan zo op de vlucht. Maar Febronia geeft er de voorkeur aan te blijven: “Ik ben hier van jongs af aan opgegroeid. Ik wil niet ontrouw worden aan de plek waar ik zoveel vreugde en genade heb mogen ontvangen. Ik ben in Gods hand.” Met haar blijven ook Brienna en een derde zuster, Thomaïda, in het klooster achter. De rest zoekt een veilig heenkomen.
Uiteindelijk worden de drie gevonden. Als ze aan hun vervolgers voorgeleid worden, is het Lysimachus die de ondervraging opent, maar Selenus neemt het al gauw van hem over. Hij probeert het meisje meermaals over te halen haar geloof op te geven, maar Febronia blijft volharden.
Daarop geeft Selenus Febronia over aan de beulen. Hij laat een uitgekiend programma van folteringen uitvoeren, waarbij de verwondingen en de pijn steeds verder worden opgevoerd, zonder dat zij eraan bezwijkt. Geleidelijk aan laat hij haar de handen, voeten en borsten afsnijden. Maar Febronia blijft standvastig. Uiteindelijk laat hij de beul met het zwaard de genadeklap toebrengen.
Haar tante Brienna komt Febronia’s lichaam ophalen om haar een eerbiedige begrafenis te geven. (Bewerking: Susanne Kurstjens)
De in 2022 overleden jezuïet Dries van den Akker verzamelde op Heiligen.net een indrukwekkende verzameling heiligenlevens. In deze rubriek houdt KN zijn werk levend.
