Wat begint als een simpele bouwopdracht, verandert in een botsing tussen christendom en heidendom. De jonge Barbara kiest resoluut voor haar geloof, tart haar vader, en wordt daardoor het middelpunt van wonderlijke gebeurtenissen.
Toen de steenrijke Dioscuros een badhuis liet bouwen, had hij de bouwvakkers precies verteld hoe hij het hebben wilde. Daarop ging hij lange tijd op reis.
Zijn enige dochter, Barbara, kwam naar de bouw kijken en vroeg: “Waarom hebben jullie maar twee vensters aangebracht?” De werklui zeiden daarop: “Omdat je vader ons dat zo heeft opgedragen.”
Drie vensters verlíchten alle mensen, terwijl twee vensters de mensen in het duister laten
Maar Barbara gaf opdracht om er drie te maken en zei dat ze haar vader zou overhalen om ermee akkoord te gaan. Zo willigden ze dus haar verzoek in en brachten een derde venster aan.
Toen de bouw voltooid was, keerde haar vader terug en vroeg hij zijn dochter waarom ze opdracht had gegeven drie vensters te laten aanbrengen. Barbara antwoordde: “Daar heb ik goed aan gedaan. Want drie vensters verlíchten alle mensen, terwijl twee vensters de mensen in het duister laten.”
Waarom dat zo was, wilde vader weten. Daarop wees de heilige Barbara op elk venster met de woorden: “Dit hier betekent de Vader, dit de Zoon en dit de Heilige Geest.”
Toen werd haar heidense vader woedend, trok zijn zwaard uit de schede en probeerde haar te doorboren. Maar Barbara richtte zich in een gebed tot God, waarop een rots openspleet, haar in zich opnam en ergens boven op een berg weer tevoorschijn bracht.
Daarop vervloekte Barbara haar vader; zijn schapen veranderden onmiddellijk in sprinkhanen. Sindsdien zijn deze insecten altijd in de buurt van haar graf te vinden, tot op de dag van vandaag.
Dioscuros liet haar opsluiten in een armzalige cel. Toen ging hij haar aangeven bij de stadhouder met de bedoeling dat zij aan de beulen zou worden overgeleverd. De stadhouder gaf opdracht haar voor zich te laten verschijnen, maar toen Barbara standvastig van haar geloof getuigde, werd hij woedend en liet hij haar met ossenhaken en vissersgaren toetakelen.
Ze zat onder het bloed, maar toen ze de volgende morgen opnieuw voor de stadhouder werd geleid, was er niets meer van te zien. Opnieuw liet hij haar toetakelen, dit keer met brandende fakkels. Steeds weer werd Barbara gered.
Uiteindelijk werd zij door haar eigen vader mee de berg opgenomen en daar door hem onthoofd. Toen Dioscuros vervolgens de berg afdaalde, viel er vuur uit de hemel boven op hem; hij verbrandde meteen. Er bleef alleen een klein hoopje as van hem over. (Bewerking: Susanne Kurstjens)
