God had grote plannen met zijn zoon, daar was Wilgis van overtuigd. Daarom stuurde hij zijn zoon naar de monniken in het Engelse Ripon, waar de vijftien jaar oude Willibrord zijn geloftes zal afleggen.
Na zijn priesterwijding vertrekt de jonge monnik voor verdere vorming naar Ierland, land van heiligen en geleerden. Vijftien jaar lang verblijft hij daar in een klooster totdat hij, vergezeld door medebroeders, naar het vasteland van Europa wordt gezonden.
De overlevering vertelt hoe Willibrord rond het jaar 690 naar ons land zeilde en aan de monding van de Rijn voet zette op Hollandse bodem. Willibrord bleek niet alleen een groot verkondiger maar de hemel liet zijn bekeringsijver gepaard gaan met talrijke wonderen. Zo was in de kustgebieden aan water weliswaar geen gebrek, maar zout water kun je niet drinken.
Toen een van zijn metgezellen dreigde te bezwijken van de dorst, liet hij een geul in zijn tent graven. Daarop trok de heilige zich terug en vroeg God, die voor het joodse volk in de woestijn water uit de rots had doen stromen, om mededogen. En nog voordat zijn gebed beëindigd was, welde zoet water op uit de grond.
Maar hiermee was het wonder nog niet compleet. De broeders vulden hun flessen en trokken verder. Onderweg ontmoetten ze twaalf bedelaars. Meer dan water kon Willibrord ze niet geven. Hij bood zijn veldfles aan, waaruit ze alle dronken, waarop de monniken weer verder trokken. Bij een volgende stop ontdekten ze dat fles nog altijd tot de rand gevuld was, maar nu met wijn …en die smaakte als de beste.
Willibrord bleek niet alleen een groot verkondiger maar hij liet zijn bekeringsijver ook gepaard gaan met talrijke wonderen
Willibrord besloot eerst de katholieke Frankische hofmeier Pepijn II, de Dikke, te bezoeken die de Friese koning Radboud had teruggedreven tot over de Rijn. Op zijn aandringen gaat Willibrord naar Rome, waar paus Sergius I hem tot aartsbisschop Clement van Utrecht zou wijden.
Die naam is zo goed als verloren gegaan. Terug bij Pepijn schenkt deze de nieuwe bisschop een aantal landgoederen, waaronder het landgoed Echternach in wat nu Luxemburg heet. Daar zou Willibrord zijn geliefde klooster bouwen en Sint-Bonifatius later bijna drie jaar lang verblijven, voordat hij naar Germaanse landen ging om daar het Evangelie te verkondigen.
Willibrord zou in Echternach nog zijn 81ste verjaardag vieren voordat hij op 7 november 739 naar zijn Schepper terugkeerde.
Een volledig verlamde vrouw werd naar zijn graf gebracht. Vol tranen vroeg zij God op voorspraak van Zijn heilige dienaar medelijden met haar te hebben. En dat had Hij! Ze sprong overeind en ging dansend weer naar huis.
