Franciscus Borgia werd geboren in een adellijk milieu en was via moederskant een neef van keizer Karel V. Hij kreeg de opvoeding die bij zijn stand hoorde, maar toen zijn moeder overleed werd hij als tienjarige voor zijn verdere vorming naar zijn oom gestuurd, die aartsbisschop was in het Spaanse Zaragoza.
Op zijn achttiende werd Franciscus benoemd tot hoofd van de huishouding in het paleis van de keizer. Een droombaan. Franciscus stond op goede voet met de keizer en met de keizerin. In 1520 trouwde Franciscus met haar eerste hofdame, Leonor de Castro. Ze kregen acht kinderen.
Maar toen in 1539 keizerin Isabella op 36-jarige leeftijd plotseling overleed bij de geboorte van haar vijfde kind, kreeg Franciscus de taak haar te begeleiden op haar laatste tocht naar Granada en daar haar uitvaart te regelen. Later zou hij zeggen dat die gebeurtenis voor hem de grote ommekeer betekende. Het deed hem nadenken over wat echt belangrijk was. Wat stelde al zijn rijkdom nu voor?
Van toen af begon hij zijn leven steeds meer een religieuze vorm te krijgen. En toen in 1546 zijn eigen vrouw overleed, besloot hij jezuïet te worden. Dat liet hij weten aan de stichter van de jezuïetenorde, Ignatius van Loyola. Die raadde hem aan daar met niemand in zijn omgeving over te praten. Wel moest hij zorgen dat zijn kinderen allemaal verzorgd werden achtergelaten.
In 1548 legde hij – nog altijd in het geheim – zijn religieuze geloften af. Hij woonde enige tijd bij de familie van Ignatius in Loyola. Daar ontving hij de priesterwijding. In 1554 werd hij aangesteld tot hoofd van alle jezuïeten in Spanje en Portugal.
In 1571 stuurde paus Pius V een kardinaal naar Spanje om de koning te bewegen mee te vechten tegen de Turken, die een ernstige bedreiging vormden voor het christelijke Europa. Hij vroeg pater Borgia om de kardinaal op zijn moeilijke missie te vergezellen. Met succes, want zoals bekend versloeg een Spaans-Italiaanse vloot de Turken op 7 oktober van dat jaar bij Lepanto.
De missie was echter een aanslag op de gezondheid van pater Borgia. Hij stierf nog geen jaar later en werd in 1671 heilig verklaard. Nu wordt zijn gedachtenis nog enkel gevierd binnen de jezuïetenorde, op 3 oktober.
(Bewerking: Susanne Kurstjens)
