“Onafhankelijkheid betekent veranderingen voor politici en burgers, maar voor jullie verandert er niets!” Woedend en ontgoocheld luisteren de soldaten van wat een dag eerder, 30 juni 1960, nog Belgisch Kongo heette, naar de Belgische luitenant-generaal Émile Janssens. Hiervoor hadden ze niet gevochten.
Nog diezelfde dag wordt de officier door de nieuwe regering van zijn functie ontheven. Boos dat ze in België zijn.
Opstand na opstand volgt, hele streken van het land verklaren zich onafhankelijk van het nieuwe Congo. En als de Amerikanen dan ook nog eens de premier vermoorden omdat die Russisch gezind was en zij bang waren voor een tweede Cuba, wordt de chaos koning van de jonge republiek.
Massaal vluchten de Belgen het land uit, met in hun kielzog vele missionarissen. Weldra is bijna de helft van het land onder controle van de Simba’s, aangevoerd door de atheïstische Abedi Masanga, die speciaal voor de revolutie uit het China van Mao Zedong was teruggekeerd.
Maar niet alle priesters en religieuzen vertrekken. Drie paters xaverianen blijven achter en met hen Albert Joubert, die als zoon van een Congolese moeder gemakkelijk het meer naar het veilige Burundi over had kunnen steken. In de nederzetting van Kibanga wordt deze priester door Simba’s gevangen genomen en mishandeld.
Gewapend met kapmessen en speren voeren ze hem naar de provinciehoofdstad Fizi, waar de commandant van het Volksleger hem weer vrijlaat. Terugkeren naar Kibanga is te gevaarlijk. Bovendien kan hij in Fizi pater Giovanni Didonè bijstaan. De onverschrokken Albert Joubert bezoekt de Simba’s om ook aan hen het geloof te verkondigen.
Op 28 november rijdt opstandelingenleider kolonel Abedi Masanga met een vrachtwagen vol Simba’s naar de missiepost Baraka, waar hij de twee aanwezige missionarissen in koelen bloede vermoord. Dan zegt hij: “Nu die van Baraka dood zijn, waarom zouden wij die van Fizi nog laten leven?”
Nog die avond stopt de vrachtwagen voor het grote Mariabeeld van de missiepost. De soldaat stapt uit, ziet pater Giovanni Didonè en schiet hem ter plekke dood.
Gealarmeerd door de knal rent Albert Joubert naar buiten. Hij ziet de stervende broeder en zet het op een rennen. Ver komt hij niet, want een kogel raakt hem recht in het hart. Hij valt neer in het gras en sterft. Daarop stopt de moordenaar het moordwapen terug in zijn holster en verdwijnt met zijn wagen in de donkere nacht.
Albert Joubert en de xaverianen werden 18 augustus als martelaren zalig verklaard.
