Heiligen.net
Wiborada had zich laten inmetselen in een cel die tegen de kerk van het klooster van Sankt-Gallen was aangebouwd. De Hunnen trokken echter op naar de Zwitserse stad. De monniken hadden van deze ruwe heidenen niet veel goeds te verwachten…
Ze brachten daarom alle heilige en kostbare voorwerpen in veiligheid en namen de vlucht. Ze raadden Wiborada aan hetzelfde te doen, maar zij wilde niet uit haar cel breken. Zij had voor God deze gelofte afgelegd en wilde daar ook in doodsgevaar niet van afwijken.
Tegen hun verwachting in vonden de Hunnen nauwelijks iets van hun gading in het verlaten klooster, totdat ze op de afgesloten cel stuitten waar Wiborada in gebed verzonken lag voor het kruis.
In de mening dat hier dan vast alle schatten verborgen zouden zijn, braken ze bij haar in, maar meer dan haarzelf en een kruisbeeld troffen ze er niet. Uit teleurstelling en woede brachten ze haar direct om het leven.
Toen de monniken terugkeerden vonden ze het klooster weliswaar toegetakeld, maar tot hun verrassing niet in brand gestoken. Op het moment dat ze Wiborada aantroffen, beseften ze dat ze hier met een heilige martelares van doen hadden. Het was immers ook aan haar te danken dat het klooster gespaard was gebleven. (Bewerking: Susanne Kurstjens)
In deze rubriek houdt KN het werk van jezuïet Dries van den Akker (1945-2022) levend.
