Leontius van Bordeaux was bisschop in de zesde eeuw in wat nu Frankrijk is. In die tijd moest een bisschop diplomatiek zijn mannetje kunnen staan, maar dat was Leontius op het lijf geschreven. Na zijn dood was het verdriet van het volk dan ook enorm.
Leontius doorliep een schitterende militaire loopbaan. Hij trouwde met de rijke Placidina en ging samen met haar in Bordeaux wonen. Maar daar werd Leontius door de geestelijkheid en de bevolking tot bisschop benoemd.
Placidina stemde daarmee in door de maagdensluier aan te nemen. Dat was destijds in zulke omstandigheden de gebruikelijke procedure. De rest van haar leven stond zij haar man als toegewijde maagd in zijn geestelijk dienstwerk bij.
Leontius belegde in 562 te Saintes een bisschoppenvergadering waarbij de plaatselijke bisschop Emerius werd afgezet. Deze was namelijk aangesteld door koning Clotarius zonder dat het volk eraan te pas was gekomen, en zonder instemming van aartsbisschop Leontius, hetgeen indruiste tegen de kerkorde van die tijd.
Er werd dus een priester, Nuncupatus genaamd, naar Parijs gezonden om koning Charibert, die intussen zijn vader was opgevolgd, op de hoogte te brengen van dit besluit. De koning ontstak echter in woede: “Denkt u nu werkelijk dat ik zo’n onbenullige koning zou zijn, door een besluit van mijn vader ongedaan te maken en een bisschop te verjagen die door hem is aangewezen?”
Hij gaf bevel Nuncupatus te verbannen. Vervolgens zond hij kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders naar Leontius om hem te sommeren Emerius in ere te herstellen. Naar het schijnt waren het de diplomatieke kwaliteiten van Leontius die dit conflict uiteindelijk tot een goed einde wisten te brengen.
Venantius Fortunatus schreef na zijn overlijden in 565: “Ik kan alleen met een van verdriet verstikt hart aan hem denken. Deze schitterende bisschop die zijn weerga niet had in heel Gallië: daar ligt hij nu met al zijn glorie in alle eenvoud onder deze sobere steen.”
“Hij kalmeerde koningen, schonk zijn bezittingen aan zijn medeburgers, was een bron van vreugde voor zo veel mensen. Helaas! In één ademtocht is dat allemaal van ons weggenomen. De laatste eer brengen aan deze schamele resten: dat is de enige troost die nu nog overblijft voor de tedere liefde van Placidina.” (Bewerking: Susanne Kurstjens)
