In een donkere kerker vol glasscherven, tussen honger en marteling, zou een jonge diaken niet alleen hebben gelegen. Terwijl beulen hun werk deden, verschenen er engelen. Dit is het huiveringwekkende en wonderlijke verhaal van Vincentius van Zaragoza.
Tijdens de Romeinse christenvervolgingen aan het begin van de vierde eeuw werden Vincentius en bisschop Valerius van Zaragoza gevangengenomen. Dacianus, de stadhouder van Valencia, liet ze in de kerker gooien, zodat ze de hongerdood zouden sterven.
Na geruime tijd nam Dacianus aan dat de twee de dood al in de ogen keken. Toen liet hij ze roepen, om ze over te halen hun God af te zweren. Beide mannen bleken nog kerngezond.
De oude Valerius getuigde met zachte stem van Christus. Maar de jonge Vincentius sprak luid en duidelijk: “Jullie aanbidden goden van steen. Wij de levende God en zijn Zoon, Jezus Christus.”
Woedend veroordeelde de stadhouder Vincentius tot de marteldood. Hij liet hem bijna vierendelen, gedeeltelijk villen en roosteren. Halfdood werd hij daarna in een kerker geworpen die bezaaid lag met glasscherven. Maar er kwamen engelen om hem te troosten.
Ze veranderden de scherven in bloemen. De stadhouder was ontzet. Hij beval dat de martelaar verpleegd moest worden, want Dacianus was bang voor de reactie van het volk.
Nauwelijks lag Vincentius in een zacht bed, of hij gaf de geest. De stadhouder voelde zich bedrogen. Woedend beval hij het lijk buiten de stad te dumpen, ten prooi aan de wilde dieren.
Maar een raaf vatte post naast het lichaam en verjoeg alle aaseters. Zo konden de christenen het lichaam eerbiedig begraven. (Bewerking: Susanne Kurstjens)
De in 2022 overleden jezuïet Dries van den Akker verzamelde op Heiligen.net een indrukwekkende verzameling heiligenlevens. In deze rubriek houdt KN zijn werk levend.
