fbpx
<

Geef om katholieke journalistiek

doneer
image
Foto: KN - Jan Peeters
Column

Het kruis van de vervreemding

Moeder Anima Christi 20 september 2021

Slenteren door Den Haag, na bijna twee jaar afwezigheid. Met een rozenkrans in de hand loop ik over het Spui en langs het Binnenhof tot aan het koninklijk paleis. “Eenzaam maar niet alleen”, staat er bij het standbeeld van koningin Wilhelmina in een dikke winterjas, alsof ze tegen de wind in moet gaan.

Zo voel ik mij ook. Het is mijn eerste wandeling na meer dan een week isolatie en het is alsof mijn passen zwaar wegen. Ditmaal geen gezellige ontmoetingen, want na eventjes in Nederland te zijn kreeg ik het al te pakken. Het gevreesde coronavirus heb ik niet kunnen ontvluchten en bij de eerste symptomen ben ik in quarantaine gegaan bij onze zusters in Den Haag: ik op de bovenverdieping, zij beneden.

https://www.kn.nl/abonnementen/

Eenzame beleving

Alle mensen die het hebben doorgemaakt, zullen begrijpen wat ik bedoel als ik zeg dat Covid-19 een eenzame beleving is. Ondanks telefoontjes over en weer en het langdurige contactonderzoek, blijf je alleen in je kamertje achter, met een belabberd gevoel en het risico op besmetting van anderen. Het is anders dan bij een gewone griep, waarvan je het proces van ziek worden en genezen wel kent.

Ditmaal leek het nergens op en kon ik er geen peil op trekken. Misschien hielp het dat ik mijn eerste vaccinatie al gehad had toen ik op Schiphol aankwam: de koorts steeg niet hoog en hield niet lang aan. Alleen leek al mijn energie al gauw totaal opgebrand en zo drong het tot me door dat het einde van mijn familie- en vriendenbezoek al gekomen was.

“Zonder DigiD-nummer en QR-codes was het leven in ons land opeens écht gecompliceerd”

Het is vreemd om ziek te zijn in Nederland. Bijna twee jaar was ik niet meer in ons land en het was opeens wennen aan heel veel dingen. Vooral met het overgeorganiseerde had ik moeite, want het hele leven lijkt gedigitaliseerd te zijn.

Mijn uitzonderingsgeval van Nederlands zijn en in Rusland wonen, zonder DigiD-nummer en QR-codes, maakte het leven in ons land opeens écht gecompliceerd. Jezus navolgen tot aan het uiteinde van de wereld en dan weer even in Nederland zijn, werd een ervaring vol contrasten, waarbij Jezus’ woorden “Wie mij volgen wil, neme zijn kruis op…” kracht gaven.

https://www.kn.nl/abonnementen/

Vervreemding

Ditmaal mocht ik het kruis van de vervreemding ervaren. Ik vroeg me af of Jezus, toen Hij opgeheven werd aan het kruis en de wereld onder zich voorbij zag gaan, zich ook vervreemd gevoeld heeft. Daar hangend, tussen het hemelse en het aardse, tussen één wereld en de andere, kon Hij zowel naar boven als naar beneden kijken.

Hij verliet de ene realiteit, die Hem bekend was en eigen, want Hij was er 33 jaar deel van geweest en had er liefgehad en gestreden. Het was zijn thuis, maar toch niet langer, want Hij wist dat Hij op weg was naar een andere realiteit, om de wil van de Vader te volgen tot aan het kruis, om het offer te volbrengen dat van Hem gevraagd werd.

Hij is met ons op weg

“Wie met mij mee wil, moet zijn kruis dragen en mij volgen…” (Mc. 8,34) God is mens geworden, om ons te laten delen in zijn leven. Het coronavirus leert ons weer op te kijken naar Hem die ons gekruisigd de weg wijst. Laten wij in de Gekruisigde geloven; Hij is met ons op weg!

Moeder Anima Christi is missionaris in Rusland. Zij schrijft driewekelijks een column in Katholiek Nieuwsblad.