Schrijfster, student pedagogiek en columnist KN Jong
Als mij wordt gevraagd of ik een bekeerling ben, zeg ik altijd ‘ja’. Eigenlijk vooral omdat het geloof mij niet met de paplepel is ingegoten en ik dus geen cradle catholic (letterlijk vertaald: ‘wiegkatholiek’) ben.
Als kind heb ik mijn communie en vormsel niet gedaan, en mijn ouders zijn dan ook niet (meer) gelovig. Bekeerlingen zijn mensen die later tot het geloof zijn gekomen, en aangezien ik dat heb gedaan, heeft het label ‘bekeerling’ mij altijd de juiste geleken.
Maar de laatste tijd vraag ik me toch steeds vaker af of dat dit jasje mij eigenlijk wel past.
Want een bekeerling wordt vaak gezien als iemand die van buiten het geloof komt. Iemand die Christus nog niet kende, die misschien niet wist hoe een kerk er vanbinnen uitziet of wat er met Pasen en Kerstmis wordt gevierd. Zo was het bij mij niet.
Ik wist misschien niet precies wat het allemaal betekende, maar mijn ouders hebben me wel het een en ander bijgebracht over het christendom. Ik ben gedoopt als baby, we baden thuis het Onzevader én ik ging zelfs naar een katholieke basisschool. Al bleef het katholieke aspect daar beperkt tot een kerstverhaal en geen school op Goede Vrijdag.
Toch had ik in al die jaren nooit echt serieus over het geloof nagedacht – tot ik vijf jaar geleden opeens een paar influencers over een Bijbel zag posten. Ze hadden het over God en lieten zich dopen. Ik begreep er weinig van. Waarom deden ze dat? Maar als vijftienjarige ben je toch behoorlijk vatbaar voor influencers, en dus werd mijn nieuwsgierigheid gewekt.
Mijn ouders hadden ergens op zolder nog een Bijbel liggen, dus die ging ik zoeken. Het is een prachtige witleren Bijbel met goudomrande pagina’s, bestaande uit het Nieuwe Testament en een selectie van Psalmen. Direct ben ik begonnen met lezen, gewoon van voor naar achter, en toen ik klaar was, dacht ik: dit klinkt allemaal wel heel erg logisch.
Langzaamaan begon ik thuis te bidden. Ik bestelde een nieuwe, volledige Bijbel en een paar maanden later had ik genoeg moed verzameld om voor het eerst naar de Mis te gaan. Ik snapte er niets van. Het boekje was verwarrend en ik had geen idee wat ik wanneer moest zeggen. Maar het Onzevader klonk toch vaag bekend.
‘Misschien begint geloof soms al voordat je het zelf doorhebt’
Sindsdien heb ik mijn eerste heilige communie en het vormsel mogen ontvangen en ben ik niet meer weg te slaan uit de kerk. En toch blijf ik met die vraag zitten: waar hoor ik eigenlijk bij?
Bij de cradle catholics, omdat ik gedoopt ben en het christendom in mijn jeugd niet volledig onbekend was? Of bij de bekeerlingen, omdat ik pas als tiener zelf op zoek ben gegaan naar God en bewust voor het katholieke geloof heb gekozen?
Misschien bestaat er helemaal geen duidelijk moment waarop je van de ene groep naar de andere gaat. Misschien begint geloof soms al voordat je het zelf doorhebt. In mijn geval was er een doop, een katholieke school en het Onzevader. Maar er was ook een vijftienjarige die op zolder een oude Bijbel vond.
Misschien moeten we daarom maar niet te veel bezig zijn met de vraag in welk hokje iemand thuishoort. Uiteindelijk zijn we allemaal ‘volgeling van Jezus’, dus is dat label niet gewoon voldoende?
Al vind ik ‘cultuurkatholiek-bekeerling’ eigenlijk ook best een mooie derde categorie.
