Expert in karaktervorming en columnist bij Katholiek Nieuwsblad
Karaktervorming is de rode draad in mijn leven geworden. Ik heb er zelfs mijn werk van gemaakt om jongeren en gezinnen tools aan te reiken om via de deugden de weg van een zinvol en vreugdevol leven te bewandelen.
Godzijdank is hier veel behoefte aan. Dat zeg ik niet zozeer vanwege mijn baanzekerheid, maar omdat ik er echt van overtuigd ben dat karaktervorming noodzakelijk is om een godvruchtig leven te leiden.
Een aantal jaren terug schreef ik het boek Voor de christen die mens wil worden. Het is een thema dat me nauw aan het hart ligt. Het leidde zelfs tot mijn eerste stappen als columnist voor Katholiek Nieuwsblad. In dat boek spreek ik over het gevaar van twee valkuilen die je kunt tegenkomen in het streven naar een zinvol leven: die van de ‘vloermens’ en die van de ‘plafondmens’.
Je valt in de kuil van de vloermens als je denkt dat je louter op eigen kracht het ware geluk kunt bereiken. Je blijft met je voeten op de vloer en meent op eigen houtje naar de hemel te kunnen opstijgen.
De plafondmens daarentegen denkt dat hij zelf niets hoeft te doen. Hij doet geen inspanning om iets van het leven te maken, want ‘alles wordt toch van boven gegeven’. Hij zweeft met zijn gedachten in de hemel, maar staat niet met beide benen op de grond.
Ik zie beide uitersten overal terug. Vloermensen verschijnen in de vorm van stoïcijnse “get your sh*t together”-influencers die je aanmoedigen om om 4.00 uur op te staan, enkel proteïne te eten en vijf workouts per dag te doen.
Plafondmensen hunkeren – geobsedeerd door zelfacceptatie – naar alignment met de kosmos en gebruiken hun eigen gevoel als enig kompas. Ze zweven weg als herfstbladeren, want tja: “Niets moet, alles mag.”
Ik stel het extreem voor, maar vergis je niet: ook in het christelijk leven komen we deze varianten tegen. Er zijn christenen die leven alsof ze geen genade nodig hebben en alle controle zelf willen houden (hallo, pelagianisme!). En er zijn christenen die intense liefde voor God voelen op een zonnige zondagochtend, maar daarbuiten geen enkele inspanning leveren om werk te maken van hun geloof.
Het christelijk leven vergt inspanning, het vergt karakter, het vergt het kruis!
Jezus is perfectus Deus, perfectus homo – volmaakt God en volmaakt mens. Naar zijn voorbeeld zijn we geroepen om onze menselijke inspanningen te laten samenwerken met Gods liefde.
De genade die Hij schenkt is oneindig, maar heeft deugdelijke grond nodig. Geloof, hoop en liefde kunnen wortelen in verstandigheid, rechtvaardigheid, matigheid en dapperheid.
De navolging van Christus zit vol schijnbare paradoxen. We zijn geroepen om als de verloren zoon telkens terug te keren naar de barmhartige Vader, én om als geweldenaren het koninkrijk Gods te heroveren.
Het christelijk leven vergt inspanning, het vergt karakter, het vergt het kruis! Tegelijkertijd is het compleet gegrond op onverdiende en liefdevolle genade. Laat je niet verleiden door wie je slechts de helft van het verhaal vertelt.
