Missionaris in Rusland en columnist bij Katholiek Nieuwsblad
Er waren veertien mensen in ons kapelletje in Komsomolsk. Herman, twaalf jaar, had tegen zijn vader Arthur gezegd dat hij gedoopt wilde worden in de katholieke Kerk, net als hij.
Er zijn momenten geweest waarop we dachten dat de katholieke kerk in Komsomolsk zou uitsterven, maar deze gedachte is te bekrompen en menselijk, en vrucht van ons gebrek aan Godsvertrouwen. De Kerk behoort Hem toe! Zij is zijn mystieke lichaam. Tot slot waait de Heilige Geest waar Hij wil! God stelt wel vaker ons geloof op de proef, maar geeft gelukkig ook troost.
Na de zondagmis in Chabarovsk nog eens zes uur rijden om een tweede Mis te vieren in Komsomolsk is geen kleine opgave na een intensieve – en vaak late – Goede Week. Maar Jezus gaf zijn leven en aan ons rest de navolging… Even moest ik aan mijn ongeloof toegeven toen net na onze aankomst de kapel volliep met mensen.
Herman kwam heel blij binnen en gaf me een omhelzing: “Hier ben ik!” Eindelijk zou hij het doopsel ontvangen en hij koos pater José uit als zijn peetvader. Waren er maar meer priesters in dit onmenselijk grote land, opdat de gelovigen meer geestelijke steun zouden krijgen, flitste het door mijn hoofd.
‘Hoe essentieel is het gebed, maar ook het levend voorbeeld van anderen, opdat roepingen tot volwassenheid kunnen komen!’
De bisschoppen in Rusland hebben onlangs een oproep gedaan om meer gebed voor roepingen. Er is maar een klein aantal Russische priesters, de meesten zijn missionarissen uit andere landen. Voor de zusters geldt overigens hetzelfde. 35 jaar na de val van het communisme is het nog altijd moeizaam.
Enorme afstanden, een moeilijke taal, gebrek aan infrastructuur, precaire middelen, problemen met verblijfsvergunningen; noem het maar op, maar het belangrijkste probleem is het gebrek aan (lokale) roepingen.
Of beter gezegd: God roept wel, maar vaak krijgt Hij geen antwoord! Ja, eerlijk, niemand zit te wachten op een leven van offergave… Velen hebben een zware jeugd gehad en zoeken naar wat beters. Ouders hopen het voor hun kinderen, en kinderen hebben het gezien bij hun ouders.
Toch zien we soms een teken van hoop. Een jongen uit onze parochie in Chabarovsk is ingetreden in ons seminarie en hoopt dit jaar tot priester gewijd te worden. Zijn moeder heeft hem altijd ondersteund en een voorbeeld gegeven van liefde voor God en bereidheid tot offergave.
Hoe essentieel is het gebed, maar ook het levend voorbeeld van anderen, opdat roepingen tot volwassenheid kunnen komen! De goede herder gaat op zoek naar het verloren schaap. We kunnen ons afvragen of dat schaap niet zelf kon komen, om de herder het zoeken te besparen.
De goede herder draagt het verloren schaap op zijn schouders, maar kon dat schaap dan niet zelf lopen? Jezus droeg de zondenlast van deze wereld en de goede herder van vandaag moet daar ook een deel van dragen.
Velen schrikken ervoor terug en denken: “Ik ga liever shoppen!” Maar wat dan met Herman in het uiterste puntje van Rusland, met zijn vader en eenjarige halfzusje, met Igor van tien jaar en Germina van 92? Zij wachten op de komst van een missionaris. Zij wachten vooral op een priester, een goede herder, die hen op de schouders wil nemen.
Madre Anima Christi is missionaris in Rusland. Elke vier weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
