Moeder, musicus en copywriter
Je kinderen blijvend christelijk opvoeden is een uitdaging. Ik had alleen niet verwacht dat die uitdaging zich zo snel zou aandienen: mijn tweejarige dochter wilde laatst al niet naar de Mis op zondag. “We moeten naar de kerk”, probeerde ik, “want Jezus is daar!” Ze antwoordde, met een mengsel van scepsis en medelijden op haar gezicht: “Nee, mama, dat is pastoor Jochem.”
Ik deed een halfslachtige poging om ‘in persona Christi’ uit te leggen in peutertaal, besefte hoe absurd die uitleg klonk en liet het erbij. Moeilijk, succesvol katholiek opvoeden.
Kinderen opvoeden is sowieso moeilijker dan ooit geworden, want we weten te veel. Dankzij zelfhulpboeken en sociale media zijn we allemaal experts geworden op het gebied van de ontwikkeling van kinderen. Juist daarom is de lijst van dingen die we mogelijk fout kunnen doen eindeloos geworden.
Jonge ouders worden bedolven onder adviezen, zoals: “Zeg je kind niet dat hij slim is, maar dat hij goed zijn best heeft gedaan. Anders voelt hij de druk om altijd ‘slim’ te moeten zijn.” Of: “Begin zodra ze kunnen praten over grenzen stellen, anders worden ze zó misbruikt waar je bij staat.” Of: “Laat ze niet online gamen, anders is je tiener binnen een kwartier in een donker busje op weg naar Roemenië met een mensensmokkelaar.”
Zeg trouwens maar helemáál niks, want voor je het weet heb je je dochter een angststoornis of minderwaardigheidscomplex aangepraat.
Misschien heeft u iets meegekregen over de droevige zaak rondom Lindsay Clancy, de vrouw die haar drie kinderen om het leven bracht als gevolg van een ernstige, niet goed behandelde postpartumdepressie. Toen ik over de zaak las, bleef er iets specifieks bij me hangen, namelijk een notitie die op haar telefoon is gevonden:
“Ik ben doodsbang dat er iets met mijn kinderen gebeurt of dat ik iets verkeerd doe waardoor ik hun ontwikkeling verpest. Onze generatie wordt overspoeld met informatie over werkelijk ieder aspect van het ouderschap. Het is krankzinnig. De afgelopen vijf jaar heb ik mijn hoofd alleen maar volgestopt met alles wat met opvoeding te maken heeft, en dat is gewoon niet gezond.”
‘We zijn inderdaad een generatie van ouders die doodsbang zijn om het ‘niet goed’ te doen, vastbesloten om alle fouten van onze (groot)ouders recht te zetten’
De druk die ze hier beschrijft is voor veel ouders herkenbaar en zal zeker hebben bijgedragen aan haar achteruitgang. We zijn inderdaad een generatie van ouders die doodsbang zijn om het ‘niet goed’ te doen, vastbesloten om alle fouten van onze (groot)ouders recht te zetten. Hoe meer onderzoeken er gedaan worden naar opvoeding, hoe meer gevaren er overal op de loer lijken te liggen.
En ja, ik ben ook bang voor alle eerdergenoemde rampscenario’s. Ik ben ook geneigd te denken dat als ik alles maar platcontroleer, ik mijn kinderen elke vorm van ellende kan besparen. En laat juist dat verlangen naar controle negatieve consequenties hebben voor kinderen. De oplossing is niet vastzetten, beklemmen, een veilige kooi bouwen.
Vooral niet voor ons als christenen. Voor ouders is het belangrijker dan ooit om geloof te hebben: geloof in een goede God, die alles ten goede keert voor wie Hem liefhebben. Met een rozenkrans stevig tussen de vingers geklemd, zoals devote Italiaanse oma’s, die elke dag hun (klein)kinderen aan Maria toevertrouwen.
En met een hoopvolle glimlach op het gezicht, niet uit naïviteit, maar vol goede moed. Onze kinderen mogen zien hoe wij de problemen van het leven het hoofd bieden en geïnspireerd raken door ons moedige voorbeeld.
