Tolk, auteur en therapeute
De stad waar ik woon kent weinig criminaliteit. Echte probleemwijken zijn er niet, ook hangjongeren zie je maar zelden. Behalve op het stationsplein: daar zijn soms vechtpartijen tussen groepjes scholieren. Examenstress, hitte en verveling vormen nu eenmaal geen goede combinatie…
Om de boel niet verder te laten escaleren voerde het stadsbestuur een alcoholverbod in en patrouilleert de politie wat vaker op het plein. Prima, zou je denken.
Alexei pakte het echter anders aan. Hij is een potige kerel van begin dertig, kaalgeschoren, scheve neus, tatoeages, piercings, zware biker boots met metalen gesp – en een hart van peperkoek. Hij was een goede vriend van mijn broertje zaliger en in zijn jeugd niet bepaald een lieverdje. Hij kon op school niet goed mee, maar met zijn vuisten kroonde hij zich tot koning van de speelplaats.
Vanaf een jaar of twaalf bracht hij meer tijd door op straat dan in de schoolbanken. Er was niets dat hij niet zou doen, en nog minder waar hij bang van was. Tot die ene avond waarop hij ternauwernood aan de dood ontsnapte. Ernstig bendegeweld, schreef de krant. Alexei liep zware breuken op en verloor bijna een oog.
‘Ware kracht vind je niet in wie er blind op los slaat, maar in wie zich beheerst’
Het werd een keerpunt in zijn leven. Hij brak met foute vrienden en ging intensief vechtsporten beoefenen. Daarin vond hij niet alleen een uitlaatklep voor zijn pijn en frustraties, maar ook zelfbeheersing en zelfvertrouwen. Na een paar jaar als profbokser richtte hij zijn eigen boksschool op. En toen hij hoorde van de grimmige sfeer op het stationsplein, wist hij instinctief wat hem te doen stond.
Op een hete vrijdagmiddag maakte hij met een paar sportmatten een boksring, midden tussen de heethoofden die elk vanuit hun eigen kliek naar elkaar keken; handen in de zakken, kin net iets te hoog, wachtend op een geschikte aanleiding om ruzie te gaan maken. Alexei stapte op ze af, stelde zich kort voor, en nodigde ze uit om het in de ring tegen hem op te nemen.
Even werd er geaarzeld, maar het initiatief sloeg aan: al snel stonden stoerdoeners die elkaar vijf minuten eerder nog wantrouwden luidkeels zij aan zij te supporteren. Alexei won elk gevecht, maar had voor zijn tegenstander steevast een compliment of ondersteunende opmerking klaar – en een gratis paar bokshandschoenen.
Ineens waren de jongens op het plein geen ettertjes of testosteronbommetjes meer, maar gewoon kwetsbare puberjongens, vol twijfel en onverwerkte emoties, op zoek naar zichzelf en hun plekje in de wereld.
Alexei maakte hen zonder woorden duidelijk dat hij hun onzekerheid zag en begreep, en bood hun een uitweg. En een levensles. Want ware kracht, zo drukte hij hen op het hart, vind je niet in wie er blind op los slaat, maar in wie zich beheerst en er bewust voor kiest om niet te vechten.
Alexei is niet gelovig. Hij weet wellicht niet eens hoe de huidige paus heet. Maar hoe we van de Kerk een veldhospitaal kunnen maken, dat kan hij ons leren: eerst oprechte aandacht voor de gekwetste medemens – en preken doen we dan later wel.
Nathalie De Clerck is tolk, auteur en therapeute. Elke vier weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
