Student Global Sustainability Science en columnist KN Jong
Zo, en het eerste halfjaar van 2026 zit er alweer op. Eerlijk gezegd: wie heeft dat echt in de gaten gehad? Zelf ben ik er nog niet eens helemaal aan gewend dat we niet meer in 2021 leven. De jaren ’20 – zouden we die later zo noemen? – voelen nog steeds aan als iets dat eigenlijk pas moet beginnen.
In mijn hoofd is corona nog maar net achter de rug, maar ook dat is alweer zes jaar geleden. Dat is bijna een derde van mijn leven geleden, toen Among Us dé rage was bij mijn klasgenoten, mijn haren kobaltblauw kleurden en mijn kleine neefje in de verste verte nog niet te bekennen was.
Aan de ene kant is corona nog verrassend dichtbij. Ik kreeg net nog een NOS-pushbericht over de parlementaire enquête. Maar aan de andere kant vliegt de tijd voorbij. Het lijkt net alsof we de tijd van de pandemie zo snel mogelijk willen vergeten.
Want ja, we hebben ook bijna twee jaar stilgestaan. Twee jaar vol afstandsonderwijs, afgelaste feesten en virtuele familiedagen. Twee jaar vol negativiteit, een tijd die we het liefste ver weg in ons geheugen verstoppen.
Dat doen we vaker, nietwaar? Negativiteit overheerst positiviteit in ons geheugen en onze aandacht. Denk maar aan de gemiddelde nieuwskop: we klikken eerder op een analyse van de risico’s van AI op de banenmarkt dan een kop over een nieuw malariavaccin dat tienmiljoen kinderen in Afrika heeft bereikt (waargebeurd!).
Psychologisch is dat niet zo gek. Een wereldcrisis kan immers een gevaar vormen, dus wil je weten of en hoe je geraakt kan worden. Een nieuw malariavaccin is gewoon leuk meegenomen. Iets wat wordt opgelost kan geen extra risico vormen, dus hoeven we er minder over te weten.
Toch vraag ik me af of we daardoor niet te weinig meenemen van de goede dingen uit lastige periodes. Dus ook de positieve ontwikkelingen uit de coronatijd, waar we niet aan durven te denken vanwege de vele slachtoffers, eenzaamheid en mentale problemen die het met zich meebracht.
Dit is nadrukkelijk geen pleidooi voor een nieuwe pandemie, maar wel voor het opzoeken van positiviteit en het meenemen van goede lessen naar de rest van de jaren ‘20.
Wat zouden we dan uit de pandemie kunnen meenemen? Nou, uitgesproken waarderingen voor alle zorgmedewerkers, bijvoorbeeld. De applausmomenten op balkons, die je nu bijna ongemakkelijk vindt om terug te zien, maar die wel echt iets zeiden. De snelheid waarmee onderwijs zich aanpaste. De wereldwijde ervaring van: we zitten hier allemaal samen in.
‘Ik stel voor dat we nu de vloer geven aan de positieve veranderingen uit het verleden’
De opmars van gebarentolken en audiodescriptie in landelijke media (en zelfs kerkelijke livestreams!). De mogelijkheid en praktisch de verplíchting om meer tijd voor onszelf te nemen, van binnenshuis sporten met gevaar voor het leven van de TV tot uit de hand gelopen hobby’s met zolders vol geprinte haakpatronen en tweedehands skeelers tot gevolg.
Ja, we zijn alweer halverwege 2026. En halverwege kun je twee kanten op kijken: halfleeg of halfvol. We hebben in ieder geval de helft van het jaar nog voor ons, zonder QR-codes, lockdowns of mondkapjes. Ik stel voor dat we nu de vloer geven aan de positieve veranderingen uit het verleden. Wie weet, misschien gaat de wereld er nog op vooruit.
