Een vrouw zat op de bank in de hal van ons parochiehuis. Ze wilde een priester spreken. Ze kwam op een gure winterdag vanuit een dorpje buiten de stad Chabarovsk. Haar vader, een graaf van Oekraïense afkomst, had haar als kind zelf gedoopt.
Hij was van katholieke huize geweest, verbannen naar deze afgelegen regio van het land, waar hij haar moeder ontmoet had en omwille van haar en zijn dochter was gebleven. Het huwelijk was niet gelukkig, ze gingen uit elkaar.
Maar ondanks alles had vader een zaadje weten te planten in het hart van zijn gezin… het zaad van eeuwig leven. Op haar sterfbed had moeder – tot verrassing van haar dochter – opeens om een (orthodoxe) priester gevraagd, want zij wilde ook gedoopt worden.
Pater José nodigde de vrouw uit om samen met ons de rozenkrans te bidden en de Mis bij te wonen, aangezien het tijd was en het verhaal nog wel lang kon duren. Ik nodigde haar uit om bij me te komen zitten en gaf haar een blaadje met de gebeden van de rozenkrans. Ze knielde naast me en al gauw hoorde ik dat ze begon te bidden.
Een klein hoopje mens naast mij, gebogen en knielend voor de Heer, die zo lang verborgen in haar ziel had geleefd. Hij kreeg ruimte en haar hart ging open. Stil huilde ze. Met grote aandacht volgde ze de Mis en toen deze ten einde was, vroeg ze aan pater José om haar biecht te horen.
‘Duivelse krachten had ze ervaren en nu verlangde ze innig naar de vergeving, die alleen de gekruisigde Jezus kan geven’
Daarna volgde nog een lang gesprek, want ze was op een leeftijd aangekomen waarop de fragiliteit van haar menselijke conditie zich duidelijk aankondigde en ze besefte dat ze nog maar weinig tijd had.
Ze herinnerde zich haar moeder, die zich voor het sterven had willen laten dopen en haar vader, die haar thuis – want het communistische regime gaf geen andere mogelijkheid – het sacrament van het doopsel had toegediend.
Ze had er nooit iets mee gedaan. Integendeel, ze had veel gedaan tegen de levende God. Met pijn in haar hart vertelde ze over de abortussen en hoe ze ook anderen hiermee geholpen had. Het had het leven in haar gedood, haar huwelijk was eraan gegaan, duivelse krachten had ze erdoor ervaren en nu verlangde ze innig naar de vergeving, die alleen de gekruisigde Jezus kan geven.
Een mens leert zichzelf pas volledig kennen als hij Jezus kent. Zonder Hem weten we niet wat leven is, maar ook begrijpen we de dood niet. Als we Jezus niet kennen, begrijpen we de essentie van ons bestaan niet. We leven in het duister en zijn vaak uitgeleverd aan de machten van de duisternis.
De miserie van de mens zonder God, niet in staat te zien en te begrijpen dat hij een onsterfelijke ziel heeft, kan mensen doen vervallen in de diepste afgronden van het bestaan. Maar God is barmhartig.
Het geloof van een vader in ballingschap, het reine water van het doopsel in de naam van de heilige Drie-ene God, schonk de genade aan een ogenschijnlijk verloren ziel en bracht haar thuis, zo’n zeventig jaar later, om met zichzelf in het reine te komen en de vreugde van het kindschap Gods te mogen ervaren.
Ook al woont ze ver weg, Irene beloofde terug te komen, om haar ontmoeting met Jezus verder te verdiepen.
Madre Anima Christi is missionaris in Rusland. Elke vier weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
