Expert in karaktervorming en columnist bij Katholiek Nieuwsblad
We kennen allemaal het beeld van een zaadje planten. Jezus gebruikt het ook in meerdere parabels en vergelijkingen, zoals de gelijkenis van de zaaier en het beeld van het mosterdzaadje. Sommige dingen gebeuren groots en snel; ze zijn er opeens.
Maar veel belangrijke dingen gebeuren discreet, langzaam en geleidelijk. In ieder geval is er altijd een startpunt: een idee, een getuigenis, een handeling. Iets wat raakt en blijft hangen, en dat op korte of lange termijn leidt tot een belangrijk besluit of een ingrijpende gebeurtenis.
Vanuit de organisatie Credo Katholiek heb ik regelmatig contact met jongeren die op zoek zijn naar de katholieke Kerk. Je komt van alles en nog wat tegen, maar ik heb wel een opvallend patroon ontdekt dat me raakt.
Menig jongere geeft aan seculier te zijn opgevoed en sinds de kindertijd amper iets van het geloof te hebben meegekregen. Ik zeg amper, want vaak hebben ze wel deels iets meegekregen: een kinderbijbel, een mooi gebed, een vroom en liefdevol getuigenis – en wel van opa en oma.
Ik wil een ode brengen aan alle christelijke grootouders die een discreet geloofszaadje hebben geplant in de harten van hun kleinkinderen, die ongedwongen en liefdevol iets hebben laten zien van wie God is. Bij veel van die kleinkinderen is dat getuigenis blijven kleven. Het zaadje is gaan groeien.
Eerst ondergronds, zonder dat iemand het doorhad. En opeens, in hun jongvolwassen jaren, is het opgeschoten. Het is groter geworden dan de andere tuingewassen; het is een boom geworden, “zodat de vogels uit de lucht in zijn takken komen nestelen” (Matteüs 13,32).
'In veel gevallen zijn de grootouders al overleden voordat het geloofszaadje dat ze geplant hebben tot een volwassen boom is gegroeid in het hart van hun kleinkinderen. Zonder dat ze überhaupt wisten of dat zaadje ooit zou ontkiemen, zelfs. Dat maakt het nog bijzonderder'
Zoals paus Franciscus in zijn exhortatie Amoris Laetitia schreef: “Veel mensen kunnen constateren dat zij juist aan hun grootouders hun inwijding in het christelijk leven te danken hebben. Hun woorden, hun liefkozingen of alleen hun aanwezigheid helpen de kinderen te herkennen dat de geschiedenis niet bij hen begint en dat zij erfgenamen zijn van een lange weg.”
In veel gevallen zijn de grootouders al overleden voordat het geloofszaadje dat ze geplant hebben tot een volwassen boom is gegroeid in het hart van hun kleinkinderen. Zonder dat ze überhaupt wisten of dat zaadje ooit zou ontkiemen, zelfs. Dat maakt het nog bijzonderder. Dank, grootouders.
Jullie leven en getuigenis kunnen een vaste grond zijn voor jullie kleinkinderen, die op zoek zijn naar houvast in een wereld die schommelt, fluctueert en scheurt. Als er een moment komt dat ze door een diepe crisis gaan, denken ze opeens terug aan die bijbelverhalen die opa en oma voorlazen toen ze klein waren.
En voordat je het weet, pakken ze de Bijbel erbij en beginnen ze te verlangen naar God. Dank, opa en oma. Jullie zijn van onschatbare waarde voor de missionaire Kerk.
