De crisis van de Kerk in Nederland in de decennia na het Tweede Vaticaans Concilie was ongeëvenaard sinds de Reformatie.
Het is niet alleen dat er onder het mom van modernisering en aanpassing aan de tijd een anti-intellectualistische houding ontstond ten opzichte van de katholieke moraal; dat menig parochie een infantiel bingofeestje maakte van de eucharistieviering; dat meer dan 30 procent van de priesters en religieuzen hun roeping vaarwel zei en dat de seminaries letterlijk liegliepen.
Nee, men probeerde zelfs een sacrament af te schaffen, of tenminste te verdraaien tot een individualistisch ritueeltje tussen het eigen geweten en een zelfgemaakt beeld van God.
Jarenlang werd de biecht weggezet als de praktijk voor een minderheid van ‘gekkies’, mensen die de ‘bizarre’ overtuiging koesterden dat ze zondig waren (!) en dat de Kerk de macht heeft gekregen van Christus om zonden te vergeven.
Maar die tijd is voorbij. Vandaag de dag klopt de jonge generatie weer ‘gewoon’ aan bij de biechtstoel. Ze ervaren berouw over hun kleine en grote zonden en hebben behoefte om deze verzoenende genade te ontvangen.
Persoonlijk kan ik niet zonder dit sacrament. Ik ontvang het met vaste regelmaat, want het verleent me een enorme kracht en innerlijke vrijheid. Telkens weer mag ik Gods barmhartigheid op een bijzondere manier ervaren. Het heeft ook een heel gezonde invloed op mijn mentale gezondheid. Zonder dit sacrament denk ik niet dat ik in staat was geweest om mezelf met al mijn fouten en tekortkomingen te accepteren zoals ik ben.
Vandaag de dag klopt de jonge generatie weer gewoon aan bij de biechtstoel. Ze ervaren berouw over hun kleine en grote zonden en hebben behoefte om deze verzoenende genade te ontvangen
Het is echter niet altijd even eenvoudig om dit sacrament ergens te ontvangen. Bij veel parochies moet het op afspraak (bijvoorbeeld via een e-mailformulier via de website) of is de priester drie kwartier per week beschikbaar in de biechtstoel.
Ik snap dat de meeste priesters het enorm druk hebben met alle pastorale zorg die ze moeten verlenen, maar is het niet mogelijk om de priester te ontlasten van bepaalde taken zodat hij tenminste nog een extra uur per week in de biechtstoel kan zitten? Moet zo’n vitaal sacrament wijken voor vergaderingen?
Voor veel mensen is het een behoorlijke drempel om een afspraak met de pastoor te moeten maken om te biechten, zeker als je hem nog niet kent (of juist als je hem wél kent). Het is veel toegankelijker als je gewoon weet dat hij in de biechtstoel zit en dat je langs kan komen. Het mooie aan een biechtstoel is dat het anoniemer is, wat het voor sommige gelovigen nog makkelijker maakt om de stap te zetten en te biechten.
Bij meerdere parochies heb ik gezien dat ze regelmatig een uur aanbidding van het Allerheiligst Sacrament in de kerk organiseren – vaak op donderdagavond of vrijdagavond. De priester plaatst de Eucharistie op het altaar en gaat vervolgens naar de biechtstoel. Men kan een uur rustig bidden en degenen die willen kunnen biechten.
Zo simpel en genadevol kan het zijn. En ik kan trouwens ook geen betere manier bedenken om het Jubeljaar van de hoop te vieren dan door dit sacrament toegankelijker te maken voor de gelovigen.
