Missionaris in Rusland en columnist bij Katholiek Nieuwsblad
“De ander is geen chocolaatje!” zei zuster Juliana tegen de vijftig jongeren die naar de bijeenkomst van een week in Vladivostok waren gekomen. Het centrale thema ging dit jaar over het opbouwen van relaties, als voorbereiding op het huwelijk.
Voor veel mensen is dit een moeilijk thema, want met 85 procent echtscheidingen heeft Rusland een leidende (en lijdende) positie in de wereld. De strijd begint vaak al jong in de families, waar de harten van velen geen rust en vrede met elkaar kunnen vinden, met negatieve consequenties die overal hun weerslag vinden.
Daarom leren veel jongeren zich terug te trekken op een eigen eilandje. Ze schuilen in hun telefoon, ze sluiten zich op in zichzelf. Als we ze vragen om hun telefoon opzij te leggen om actiever deel te kunnen nemen aan gesprekken of onderweg in de auto, blijkt dat een grote uitdaging te zijn. “Ik ben niet geïnteresseerd in de anderen, ik heb mijn eigen contacten”, is vaak het antwoord, maar eigenlijk zijn ze bang dat anderen niet in hen geïnteresseerd zullen zijn.
Ze weten zich geen houding te geven in het gezelschap van anderen, vooral bij onbekenden. Gelukkig duurde ons jongerenkamp een hele week, zodat met het voorbijgaan van de dagen de telefoons zelfs spontaan vergeten werden en de gezichtsuitdrukkingen van de meest teruggetrokken jongeren veranderden. Hoe mooi is een mens met een glimlach!
Opvallend was echter ook dat er moeders zijn die wel dertig keer op een dag hun kinderen bellen of berichtjes sturen. Zo houden ze de absolute controle over het gaan en staan van hun zelfs al volwassen kind. Het is duidelijk moeilijk voor hen om los te laten en ze geven hun kind geen (zelf)vertrouwen. Dit is trouwens eveneens een oorzaak van het mislopen van vele huwelijken; je schoonmoeder wil je niet de hele dag over de vloer, maar ook niet aan de telefoon.
'Er zijn moeders die wel dertig keer op een dag hun kinderen bellen of berichtjes sturen. Zo houden ze de absolute controle over het gaan en staan van hun zelfs al volwassen kind. Het is duidelijk moeilijk voor hen om los te laten en ze geven hun kind geen (zelf)vertrouwen.'
Allerlei scheefgelopen relaties genereren nieuwe problemen. Het was dan ook goed voor de jeugd om te begrijpen dat ze op hun zoektocht naar geluk de ander niet als chocolaatje mogen gebruiken en ook zelf geen genoegen moeten nemen een chocolaatje te zijn. We mogen onze familieleden, vrienden, partners niet veranderen in een simpel object van plezier, dat we consumeren tot het op is.
Daar blijft niets van over. Tijdens de verschillende gesprekken, zowel in groepen als privé, werden de meest essentiële dimensies van het leven geraakt: affectiviteit, vrije wil, zelfgave, overgave aan de ander en deugdzaamheid. Alles met het oog op het leren opbouwen van authentieke relaties waar God aanwezig is, die duurzaam zijn en de vrijheid respecteren.
In onze groep waren mensen afkomstig uit kindertehuizen, uit gebroken families, met alcoholproblemen en geweld. Er waren jongeren die kampen met depressie, maar ook die afkomstig zijn uit gezondere familiekernen.
