Stiekem denk ik dat mijn oude docent klassieke talen nog steeds in de Romeinse goden gelooft. Niet alleen door zijn lokaal – het is een bekend feit dat de hobby’s van middelbare schooldocenten zich uiteindelijk in hun lokaal nestelen – maar ook door wat er allemaal stond: urnen, speerpunten en een heus Romeins harnas.
Maar mijn docent bleef daar niet bij. Zijn achtertuin leek op het buitenverblijf van een Romeinse aristocraat, compleet met beelden, een klassiek zwembad met waterspuwer en bouwplannen voor een tempeltje. Jupiter zou er zo kunnen neerstrijken op een gigantische adelaar, en je zou er haast niet gek van opkijken.
Het zou me wel een beetje zielig lijken. Met de weinige volgelingen die er nog over zijn, heeft Jupiter tegenwoordig maar weinig te doen. Vroeger zwierven er hordes soldaten over Europa in de naam van Mars – tegenwoordig lach je iemand uit die zegt in zo’n god te geloven, zonder enige schaamte. De vraag is nu: zullen ze ons christenen over honderd jaar ook gewoon uitlachen? Komt Jezus in het rijtje van Mars, Jupiter en Apollo te staan? En is dat misschien niet al gebeurd?
Soms heb ik het gevoel alsof ik zelf niet veel geloof meer heb in God. Niet in de zin dat Hij niet zou bestaan, maar eerder een soort verlies van vertrouwen. Ik twijfel niet aan het bestaan van de Nederlandse schaatsploeg, maar heb desalniettemin maar weinig geloof in ze.
Het blijft lastig op God te blijven vertrouwen als het geloof in de wereld wegsijpelt door de scheuren van een verdeelde politiek, nucleaire dreigingen en een klimaatcrisis. Had God er niet allang eens met de zwabber doorheen moeten gaan, in de handen moeten klappen en moeten zeggen: “Het is genoeg geweest. We proberen het nog eens op een andere planeet”?
Maar God en zijn creaties zijn blijkbaar niet voor één gat te vangen. We modderen niet door met z’n allen omdat God met een bak popcorn naar de comedyshow ‘Mensheid’ zit te kijken, maar omdat Hij van ons houdt. Meer nog: Hij gelooft nog steeds in ons! De komst, dood en verrijzenis van Jezus alleen al zou ons dat vertrouwen moeten geven.
Als God nog steeds in ons gelooft, wie zijn wij dan om daaraan te twijfelen? We maken ons wel eens zorgen om de leeglopende kerken in Nederland, en niet geheel onterecht. Maar we hoeven ook niet in paniek te raken. Onze God is er niet een als Jupiter of Apollo, wiens macht afnam naarmate minder mensen in hen gingen geloven.
Het cruciale verschil is namelijk dat Jupiter nooit in de mensheid heeft geloofd – hij heeft immers nooit bestaan. Echt geloof kan pas ontstaan als het een wisselwerking is. Als onze kerken leeglopen, dan wordt onze God er niet minder machtig van: ook al verliezen wij soms vertrouwen in Hem of Zijn plan, Hij zal altijd in ons blijven geloven!
