Tolk, auteur en therapeute
God zorgt voor zijn kinderen, dat weet elke gelovige. Dat die zorg uiteenlopende vormen kan aannemen, is ook niets nieuws: een gebeurtenis die zich voordoet of net uitblijft, een inzicht dat je wordt aangereikt, of een beslissing die je zelf nam, maar waarvan je later beseft dat je eigenlijk al een tijdje langzaam in die richting werd geleid.
Manlief en ik leren onze tieners om alert te zijn voor die goddelijke interventies in hun leven. God zelf is dan misschien onzichtbaar; zijn vingerafdrukken zijn dat niet. En als je ze opmerkt, raakt je geloof geworteld en gesterkt.
Een vriendin van mij gaat nog een stap verder: zij heeft een speciaal notitieboekje waarin zij opschrijft hoe zij Gods liefde mocht ervaren. Geen algemeenheden over de schoonheid van de natuur, maar heel concrete situaties: op die dag, in die omstandigheden, manifesteerde God zich zus en zo. Wanneer zij moet uitleggen waarom ze gelooft, heeft ze voorbeelden bij de vleet.
Zelf ondervond ik Gods zorg onder meer in de mensen die Hij op mijn pad zette. Leonora, Cecile en Alfons, zuster Gabriëlle, Hedwig of Simone: allemaal maakten zij met eenvoudige, perfect getimede woorden of daden een groot verschil in mijn leven. Zo groot, dat het niet anders kan dan dat zij door de hemel gezonden waren – als een soort engelen in burger.
'Mariette was de engel die God mij stuurde toen ik zijn hulp hard nodig had'
Dat is het duidelijkst bij Mariette, die ik ontmoette tijdens mijn tweede zwangerschap. Ik lag toen verlamd in een ziekenhuisbed op de afdeling neurologie van het UZ Gent. Wat vier weken eerder begon met tintelende tenen was geëvolueerd tot een ernstige aandoening die de artsen voor een raadsel plaatste.
Hoewel mijn toestand snel bergaf ging, leverden de onderzoeken niets op. Er was geen diagnose, geen prognose, geen behandeling. Ik moest wachten, werd gezegd. Waarop was niet duidelijk
Het was niet bepaald leuk, daar in het ziekenhuis. Ik was bezorgd over manlief die er ineens alleen voor stond, met een nieuwe baan, een verhuizing op til en een peuterdochter. Ik miste mijn gezin, wilde gewoon mama zijn, maar kon niet.
Er was ook nog het verplegend personeel, dat vond dat ik me aanstelde en me telkens weer verplichtte om te staan en te lopen – waarbij ik alleen maar hard op de grond viel. Het ergste was echter de onzekerheid. Zou ik genezen? Verlamd blijven? En de baby, zou die gezond zijn?
Uitgerekend toen kwam Mariette in mijn leven; een dame van 77 jaar met een edele inborst en een gouden hart. Zij had een longaandoening, maar kwam alsnog bij mij te liggen. Plaatsgebrek, zogezegd, maar ik weet beter: Mariette was de engel die God mij stuurde toen ik zijn hulp hard nodig had.
Bij haar vertrek een paar weken later huilde ik bittere tranen. Ik voelde me verweesd – tot ik me ging nestelen in de cocon van zachtheid, wijsheid en vertrouwen die zij voor mij had weten te spinnen.
Mariette keerde onlangs naar de Vader terug. Voor haar geen burgerkleren meer, maar een stralend wit gewaad. En van mij mag er gerust een aureool bij.
Nathalie De Clerck is tolk, auteur en therapeute. Elke vier weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
