Tolk, auteur en therapeute
Als het goede dichtbij is, is het kwade niet ver. Met die uitspraak van mijn moeder had ik het wel eens moeilijk. Ik vond hem te berustend, alsof je ervan uitgaat dat elk goedbedoeld initiatief gedoemd is te mislukken. Maar de verhalen die mij de laatste tijd ter ore zijn gekomen laten zien dat mijn moeder toch meer gelijk heeft dan ik dacht.
Een van mijn beste vriendinnen is een briljante advocate. Ze is slim, gedreven, integer, heeft veel empathie en gevoel voor humor. Het verbaasde me dan ook niet dat ze al vroeg in haar carrière werd binnengehaald door een christelijke ngo. Voortaan ging ze mensen bijstaan die wegens hun geloof worden benadeeld, vervolgd, of veroordeeld. Helemaal haar ding – helemaal Gods ding.
Het ging prima, tot haar naaste medewerkers op een dag huilend in haar kantoor stonden. Met horten en stoten vertelden zij over lelijk, aanhoudend pestgedrag door een directeur. Mijn vriendin schrok, beloofde de zaak te bespreken, dacht dat ze er samen – als broers en zussen in Christus, zij aan zij werkend op dezelfde akker – wel uit zouden komen.
Niet dus: ze raakte verstrikt in een web van leugens, machtsmisbruik en manipulatie, en werd uiteindelijk samen met de medewerkers in kwestie zonder pardon aan de deur gezet.
‘Laten we de pijn dus maar aanvaarden en op God blijven vertrouwen’
Een neef van mij maakte bij een andere organisatie iets vergelijkbaars mee. Als financieel directeur van een christelijke sociale werkplaats kwam hij grootschalige fraude op het spoor. Hij maakte er melding van op het hoogste niveau, en werd prompt voor de keuze geplaatst: zwijgen en meewerken – of ontslag op staande voet. Hij koos voor het laatste. Moedig, voor een alleenverdiener met vier jonge kinderen.
En dan is er nog dat verhaal van een warm gezin dat pleegkinderen uit een katholiek internaat opving in weekends en vakantieperiodes. Van buitenaf leek het allemaal koek en ei, maar binnen de internaatsmuren was het welzijn van de kinderen van ondergeschikt belang. Toen de pleegouders het waagden om onder meer vernederingen en lijfstraffen in vraag te stellen, waren zij meteen pleeggezin af.
Mijn moeder heeft dus gewoon gelijk: als het goede dichtbij is, loert het kwade om de hoek. Ook wanneer je samenwerkt met geloofsgenoten. “Breng ons niet in beproeving”, bidden we in het Onzevader. In een dergelijke situatie is de beproeving meervoudig: financieel, emotioneel, maar ook spiritueel. Waar was God, dat Hij dat allemaal liet gebeuren?
Gelukkig leert de Bijbel ons dat God ook de pijnlijke kronkels in ons leven naar zijn hand zet. Kijk maar naar het dienstmeisje van Naäman (2 Kon. 5). Zij was ontvoerd en tot slavin gemaakt, maar bleef ondanks dat onrecht getuigen van de almacht van God. Zo werd zij uiteindelijk het instrument waarmee de koningen van Israël en Aram tot geloof kwamen.
Laten we de pijn en de kronkels dus maar aanvaarden en op God blijven vertrouwen. Want al blijft de rechtvaardige niet gespaard van rampspoed, de Heer verlost hem te langen leste altijd (Ps. 34,20).
Nathalie De Clerck is tolk, auteur en therapeute. Elke vier weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
