“Dat is een opmerking met een hoog Mary Poppins-gehalte, mama!” lacht de jongste. Ik ben de kattenbak aan het schoonmaken. Niet mijn favoriete bezigheid – van niemand, denk ik. Ik maak van de zoektocht naar klonters en keutels voor mezelf dus maar een soort schattenjacht. En word prompt met Mary Poppins vergeleken.
Ik vind het een compliment. Want Mary Poppins slaagde er toch maar mooi in om mijnheer en mevrouw Banks te doen inzien waarom hun gezin zo vierkant draaide. Michael en Jane waren niet stout; ze hadden gewoon liefde en aandacht nodig – zoals alle kinderen. Met drie maaltijden per dag, een dak boven het hoofd en een strenge opvoeding kom je er als ouder nu eenmaal niet. Verre van zelfs.
Ik kan me bovendien helemaal vinden in Mary Poppins’ filosofie: in elke vervelende taak zit iets prettigs verborgen. Als je dat aspect op de voorgrond plaatst, wordt zelfs de lastigste klus een beetje leuk.
Het is een wijsheid die in talrijke Disneyfilms aan bod komt: nare verplichtingen horen bij het leven, maar met een positieve kijk verdwijnt de narigheid als sneeuw voor de zon. Hé ho, hé ho, je krijgt het niet cadeau, weet u wel. Vandaar het belang van een liedje bij het werk.
Er zijn ook heiligen die ons leren dat het raadzaam is om onaangename taken uit te voeren met een opgewekt gemoed. Denk maar aan moeder Teresa, die zei dat je een bord niet moet afwassen omdat het vuil is, maar uit liefde voor de persoon die het na jou zal gebruiken.
Voor de heilige Josemaría Escrivá was het zelfs een stokpaardje: hij spoort ons aan om van elke taak een gebed te maken. Hoe meer toewijding de taak vereist, hoe meer het gebed vermag bij God. Een corvee dat je met liefde uitvoert, wordt zo een machtig instrument.
Volgens mij was de apostel Paulus ook al voorstander van een liedje bij het werk
In het ouderschap is dat bijzonder welkom, met name op de moeilijke momenten. Een krachtmeting met een koppige peuter, een oeverloze discussie met een onredelijke tiener of een nacht waarin je tot tien keer toe moet opstaan voor een kind met buikgriep: met een positieve instelling kom je al een heel eind.
Neurie je daarnaast in gedachten pakweg Nearer My God To Thee, dan wordt je inspanning een weg naar eenheid met God. (En word je al doende misschien niet helemaal knetter. Toch ook mooi meegenomen.)
Volgens mij was Paulus ook al voorstander van een liedje bij het werk. “Wees altijd blij, bid zonder ophouden, dank God voor alles” (1 Tess. 5,16-18) – ik hoor er hem zo een deuntje bij fluiten. Gelijk heeft hij. Want dat deuntje maakt je vrolijk. Vrolijkheid maakt dankbaar. En dankbaarheid maakt gelukkig.
Dankzij neurotransmitters als dopamine en serotonine, zegt de wetenschap. Zal best. Al zoek ik het zelf vooral in de verandering van perspectief. Dankbaarheid haalt je weg van jezelf en brengt je dichter bij God. Weg van de schepping, naar de Schepper.
Zo bekeken zit in elke vervelende klus inderdaad iets leuks verborgen: een deurtje naar de hemel. Een shortcut naar de volmaakte liefde. Als dat niet superkwalikwantiviaextraquasiotisch is.
Nathalie De Clerck is tolk, auteur en therapeute. Elke drie weken schrijft ze een column in Katholiek Nieuwsblad.
