Student biomedische technologie en columnist KN Jong
Liefde lijkt op het eerste gezicht een van de simpelste thema’s waar we als gelovigen mee te maken krijgen. Al eeuwen pijnigen we ons hoofd over waarom de mens zo moet lijden, het mysterie van de Eucharistie en hoe de Drie-Eenheid eigenlijk in elkaar zit. Maar bij liefde lijkt men meestal aan te nemen dat wie wil leren liefhebben alleen maar het voorbeeld van Christus hoeft te volgen. Hij is immers liefde!
Wie wel eens een hond heeft geaaid, een geliefde heeft gezoend of andermans baby aan het lachen heeft gemaakt, weet dat er meerdere vormen van liefde bestaan. Kunnen we de blauwdruk voor deze vormen ook van Jezus leren? Of kunnen ze ons leren om juist meer van Hem te houden? Misschien zelfs allebei?
Als we naar Jezus kijken zien we voornamelijk een vorm van gevende liefde, geheel onzelfzuchtig. Jezus is feitelijk de belichaming van wat christenen met het Griekse woord agapè zijn gaan aanduiden: een liefde die zichzelf geeft zonder iets terug te verwachten. De liefde voor Zijn vrienden is in de Evangeliën regelmatig zichtbaar, hoewel ook die gezien kan worden als agapè.
‘Hoe kun je een liefdesrelatie aangaan met iemand waarvan je weet dat die je nooit teleur zal stellen; en dat jij dat onvermijdelijk wel zult doen?’
Persoonlijk vind ik Jezus’ tentoonspreiding van liefde soms bijna voelen alsof Hij met een voorsprong begint, en ook wel wat confronterend. Hoe kun je een liefdesrelatie aangaan met iemand waarvan je weet dat die je nooit teleur zal stellen; en dat jij dat onvermijdelijk wel zult doen?
Dan bedenk ik me wel dat de relatie met Jezus niet iets is waarin we kunnen winnen, valsspelen of een sluwe tactiek kunnen hebben. Onze relatie met Jezus is er een die constant werken is vanuit onze kant, door middel van gebed, naastenliefde en opofferingsgezindheid. In dergelijke opzichten lijkt deze Jezusrelatie wel wat op de meeste relaties die wij als mensen in het dagelijks leven onderhouden.
De uitvoering is hier en daar wat anders, maar in de basis is de impuls hetzelfde: een uiting van gevende liefde. Het grote verschil is echter dat onze tegenhangers in de alledaagse liefde op dezelfde manieren kunnen worstelen met die agapè als dat we dat zelf doen.
In vergelijking met Jezus praktiseren wij mensen maar een wat onvolmaakte liefde. Maar dat maakt het des te indrukwekkender dat we als gebrekkige mensen zoveel relaties kunnen onderhouden.
Al ga je op de staart van je hond staan, vergeet je naar een date te komen of maak je die baby per ongeluk aan het huilen. De teleurstellingen die bij liefde onvermijdelijk om de hoek komen kijken worden alleen opgelost door vergeving. Jezus zei dat we niet zeven maal, maar zeventig maal zeven keer de ander moeten vergeven. Dit betekent niet dat het een aantal moet zijn, maar een manier van leven.
Het maakt het ook des te duidelijker hoezeer we ook de liefde en vergeving van Jezus nodig hebben. En juist door onze eigen relaties in hun onvolmaaktheid te leren waarderen, ontdekken we ook meer over Jezus’ onmetelijke liefde voor ons. Zoals Paulus schreef: ‘Als ik de liefde niet heb, heb ik niets.’ En misschien is dat wel de grootste ontdekking: dat we, juist omdat we liefde ontvangen hebben, altijd opnieuw liefde kunnen geven.
