Met de advent begint een tijd van voorbereiding. Is dat wel nodig? Kan je niet gewoon het kerstfeest vieren als het zover is, kort en krachtig? Is al dat adventsgedoe geen tijdverlies?

Wet van de traagheid

Het tegendeel is waar. Heb je ooit gehoord van de wet van de traagheid? Wij mensen zijn traag. Om goed te beseffen wat er gaande is hebben we tijd nodig. De zaken moeten kunnen indalen willen we ze op hun echte waarde kunnen inschatten.

Er is nog iets anders. Advent gaat over verlangen. Dat is een van de weinige dingen die sterker worden naarmate de vervulling ervan wordt uitgesteld. Door je vier weken lang voor te bereiden op kerst en de grote dag steeds weer voor je uit te schuiven, wordt de vreugde niet kleiner, wel groter.

Confronterend en uitdagend

Advent is ook een tijd van wachten en van verwachten. Als een moeder in verwachting is, weet ze dat er een kindje komt. Wat voor een mens het uiteindelijk zal worden wordt pas duidelijk in de loop van de jaren. Dat geldt ook met wat God elk van ons wil aanbieden. Het enige waarop we mogen vertrouwen is dat het beter is dan wat we zelf kunnen bedenken.

In die zin is advent best confronterend en uitdagend.  Wat is mijn verwachting? Wacht ik eigenlijk wel ergens op? Geloof ik dat God voor mij iets goed in petto heeft, ook al heb ik wellicht geen idee wat dat kan zijn? Ben ik bereid mijn eigen invulling van wat komen gaat los te laten om het open en onbevangen te kunnen verwelkomen, als het zich aandient?

Elk jaar weer

Wellicht is het goed dat de advent eventjes duurt. Ook dat het elk jaar terugkomt.